Në moshën 19 vjeç, ajo kishte fituar tashmë tetë tituj Grand Slam dhe ishte tenistja numër një në botë. Pastaj, gjatë një ndeshjeje, një burrë e goditi me thikë pas shpine.
Monica Seles mbijetoi, por karriera e saj nuk do të ishte kurrë e njëjtë.
Kur u kthye për të luajtur pas një mungese 28-mujore, ndodhi diçka që dukej e pamundur. Ajo fitoi menjëherë turneun e saj të parë, pa humbur asnjë set, por për të kuptuar rëndësinë e asaj fitoreje, duhet të kthehemi në 30 prill 1993.
Atë ditë, Monica Seles po luante në çerekfinalet e turneut në Hamburg të Gjermanisë. Ajo ishte vetëm 19 vjeç, por tashmë ishte një nga tenistet më të forta në botë. Tenisi i saj ishte agresiv dhe i fuqishëm, i ndërtuar mbi goditje të thella të goditura me të dyja duart, si me goditje të përparme ashtu edhe me goditje të pasme. Ajo kishte fituar tre Australian Open, tre Roland Garros dhe dy US Open. Tetë tituj Grand Slam para se të mbushte njëzet vjeç. Në vitet 1991 dhe 1992, ajo e përfundoi sezonin e renditur numri një në botë, duke thyer dominimin e Steffi Graf. Rivaliteti midis të dyjave ishte një nga përballjet më të rëndësishme në tenisin e grave, por atë pasdite në Hamburg, ndërsa Monica përballej me bullgaren Magdalena Maleeva, një burrë që ishte ulur midis spektatorëve vendosi të ndërhynte. Emri i tij ishte Günter Parche. Ai ishte një shtetas gjerman, i fiksuar pas Steffi Graf. Sipas asaj që ai deklaroi më vonë, ai donte ta pengonte Seles të vazhdonte të garonte, duke i lejuar kështu bashkatdhetares së tij të kthehej në vendin e parë në renditje.
Monika kishte fituar setin e parë 6-4 dhe po udhëhiqte 4-3 në të dytin. Gjatë një pushimi, ajo u ul në stol në anë të fushës. Ishte një moment normal në një ndeshje tenisi. Ajo nuk mund ta dinte që dikush po i afrohej me thikë. Parche arriti në buzë të fushës, u përkul drejt lojtares dhe e goditi me thikë në shpinë, pranë shpatullës së majtë. Monica bërtiti. Rojet e sigurisë e nënshtruan menjëherë sulmuesen. Ndeshja kishte mbaruar dhe ngritja e jashtëzakonshme e Monica Seles në famë kishte marrë fund papritur.
Tenistia u dërgua në spital në Hamburg. Plaga nuk ishte veçanërisht e thellë, por ishte rrezikshëm afër shtyllës kurrizore. Fizikisht, dukej se do të shërohej mjaft shpejt, por Monica nuk kishte pësuar vetëm një dëmtim në shpinë. Ajo ishte sulmuar pikërisht në vendin ku gjithmonë ishte ndjerë e sigurt: një fushë tenisi. Vendi ku kishte kaluar pjesën më të madhe të jetës së saj dhe kishte arritur rezultate të jashtëzakonshme. Pas sulmit, ajo filloi të jetonte me frikë, ankth dhe vështirësi në gjumë. Mendimi për t’u kthyer në një fushë tenisi, me spektatorë pas saj, u bë një burim ankthi.
Steffi Graf e vizitoi në spital. Ajo nuk kishte përgjegjësi për sulmin, i cili ishte kryer nga një burrë që kishte vepruar nga obsesioni i tij, por Monica u përball me zhgënjime të mëtejshme. Gjatë një takimi të lojtarëve në Romë, u diskutua mundësia e mbrojtjes së renditjes së saj numër 1 në botë gjatë mungesës së saj të detyruar. Propozimi nuk mori mbështetjen e nevojshme. Gabriela Sabatini ishte e vetmja që abstenoi, ndërsa Steffi Graf nuk mori pjesë në votim. Ndërsa muajt kalonin, Seles humbi renditjen që kishte arritur përmes viteve të tëra me rezultate të jashtëzakonshme.
Ndërkohë, sulmuesi i saj u përball me gjyqin. Parche deklaroi se nuk kishte ndërmend ta vriste, por përkundrazi ta pengonte të luante mjaftueshëm gjatë sa për t’i lejuar Grafit të kthehej në majë të botës. Në tetor 1993, ai u dënua me dy vjet burg, por me një dënim me kusht. Ai nuk e vuajti dënimin. Për Monikën, ky vendim ishte një tjetër goditje shkatërruese. Ajo shprehu publikisht zemërimin e saj dhe shpjegoi se nuk ndihej më e sigurt për të garuar në Gjermani.
Kaluan muaj, pastaj një vit, pastaj dy. Vajza që kishte dominuar tenisin botëror në moshën 19 vjeç ende nuk mund ta detyronte veten të kthehej në garë. Më në fund, në gusht 1995, erdhi koha për rikthimin e Monikës. Ajo ishte 21 vjeçe dhe kishin kaluar rreth 28 muaj që nga sulmi në Hamburg. WTA i dha përkohësisht një pozicion të veçantë në renditje, duke i lejuar asaj të ndante vendin e parë me Steffi Graf. Turneu i saj i parë ishte Canadian Open në Toronto. Sytë e botës së tenisit ishin përsëri mbi të.
A do ta rifitonte fuqinë e goditjeve të saj? A do të ishte në gjendje të përballej me frikën e saj?
Përgjigja erdhi direkt nga fusha. Monica fitoi ndeshje pas ndeshjeje pa humbur asnjë set. Në finale, ajo u përball me Amanda Coetzer dhe e mundi atë me një rezultat mbresëlënës: 6-0, 6-1. Ajo ishte rikthyer dhe kishte fituar menjëherë një titull. Disa javë më vonë, ajo arriti edhe në finalen e US Open.
Në anën tjetër të rrjetës nuk ishte askush tjetër përveç Steffi Graf.
Përballja që e kishte dominuar tenisin e femrave, e që kishte mbizotëruar para sulmit, më në fund ishte rikthyer.
Graf fitoi në tre sete, por Monica provoi se ende mund të konkurronte me lojtaret më të mira në botë.
Pastaj erdhi janari i vitit 1996. Në Australian Open, Seles arriti përsëri në finale, ku u përball me Anke Huber të Gjermanisë. Monica fitoi titullin. Ishte fitorja e saj e nëntë në një turne Grand Slam, e para pas sulmit dhe do të ishte gjithashtu e fundit.
Ajo vazhdoi të garonte për disa vite, duke arritur rezultate të rëndësishme dhe duke fituar gjithsej 53 tituj individualë gjatë karrierës së saj. Ajo gjithashtu fitoi një medalje bronzi në Lojërat Olimpike të Sidneit në vitin 2000, por ajo kurrë nuk arriti të rifitonte dominimin që kishte gëzuar midis vitit 1991 dhe fillimit të vitit 1993.
Numrat tregojnë një pjesë të historisë së saj. Tetë tituj Grand Slam të fituar para moshës njëzet vjeç. Vetëm një pas sulmit. Nuk mund ta dimë se sa turne të tjerë do të kishte fituar ajo pa atë 30 prill 1993, por e dimë se kur u sulmua në Hamburg, Monica Seles ishte numri një në botë dhe kishte arritur tashmë momente kyçe që shumë kampionë nuk arrijnë t’i arrijnë në një karrierë të tërë.
Gjithashtu e dimë se plaga fizike u shërua shumë kohë para pasojave emocionale të atij sulmi. Për të, kthimi në një fushë tenisi nuk do të thoshte thjesht rifillimi i aktivitetit profesional. Do të thoshte të përballej përsëri me vendin ku ishte sulmuar. Kur fitoi Canadian Open në vitin 1995, publiku pa një kampione të aftë për të rizbuluar tenisin e saj, por pas asaj fitoreje ishin edhe 28 muaj larg garës dhe një udhëtim personal që asnjë renditje nuk mund ta kapte.
Monica Seles nuk kishte zgjedhur të ndalej. Megjithatë, ajo arriti të kthehej, të fitonte dhe të ndërtonte kapituj të mëtejshëm në historinë e saj sportive. Sulmi i vitit 1993 e ndryshoi rrugën e saj përgjithmonë, por nuk e fshiu atë që kishte arritur më parë, as atë që arriti më pas.
Sepse ajo vajzë 19-vjeçare kishte shkruar tashmë një kapitull të jashtëzakonshëm në historinë e tenisit dhe kur më në fund u kthye në fushë, ajo vërtetoi se ishte ende një kampione.
Thika ia kishte ndërprerë kërkimin për rekorde të tjera të mundshme, por kjo nuk e kishte ndaluar të fitonte përsëri.
Përktheu Albar
@NewsIn.Al
