“Midis Dy Qyteteve – Ditari i Një Emigranteje”
(Prologu dhe Dëshmia për Selanikun & Korçën
Ka zëra që vijnë butë, si kujtime që zgjohen në mëngjes herët.
Ka zëra që nuk flasin me zë, por me mall. Ky është zëri im.
Nuk shkruaj për t’u dukur. Shkruaj për të mos harruar.
Për të ruajtur copëza të shpirtit që u tretën në një qytet të huaj, ndër net pa gjumë, në pritje e në heshtje.
Mes Korçës që më mësoi të dua, dhe Selanikut që më mësoi të mbijetoj.
Njëra është dashuria e parë – e papërsëritshme.
Tjetra, është shtëpia ime e ngrohtë – aty ku kam qarë, qeshur, punuar dhe heshtur.
Të dyja i dua me të njëjtën fuqi.
Nuk mund t’i ndaj.
……
Selaniku im i dashur!
Me zhurmë e këngë, me dritë e trishtim.
Të duan të gjithë – por unë, më shumë se kushdo.
Edhe kur më lodhe, kur netët ishin të gjata dhe puna e rëndë,
edhe kur më veshe me lagështi, me gri, me shi.
Unë prapë të desha.
Sepse në ty, Selanik, mësova ç’mund të thotë të madhohesh shpejt.
Mësova të mbaj dhembjen në heshtje dhe mallin në zemër.
Mësova të fal dhe të dua, pa kërkuar asgjë mbrapsht.
Selanik i bukur, i ashpër, i përzemërt.
Mund që më lodhe, por me dhe edhe forcë.
Si qytet që pret shumëkënd, por mban pak në zemër.
Më lodhe – dhe më mësove durimin.
Dhe unë, sado vite të kalojnë, do të të dua gjithmonë.
Sepse ti je dëshmia ime.
Je ajo pjesë e jetës që s’mund të fshihet.
..
Korça ime!
Je rrënjë. Je fillim.
Je dashuria e parë, e pastër, e kthjellët si borë.
Në ty mësoi shpirti im të ndiejë, të shpresojë, të ëndërrojë.
Por shtëpia ime e jetës është ndarë në dy:
Në kujtime dhe në qëndresë.
Në mall dhe në mund.
Në Korçë dhe Selanik.
Ju dua të dyjave njëlloj
Sepse jeni unë.
Një zëmër dy qytete.
Një shpirt shumë rrugë,por gjithmonë i njëjti mall !
_____
Υπάρχουν φωνές που έρχονται απαλά, σαν αναμνήσεις που ξυπνούν νωρίς το πρωί.
Υπάρχουν φωνές που δεν μιλούν με λέξεις, αλλά με νοσταλγία. Αυτή είναι η δική μου φωνή.
Δεν γράφω για να φανώ. Γράφω για να μη ξεχάσω.
Για να κρατήσω τα κομμάτια της ψυχής μου που σκορπίστηκαν ανάμεσα σε ξένες πόλεις, σε άγρυπνες νύχτες, σε σιωπή και αναμονή.
Ανάμεσα στην Κορυτσά που μου έμαθε να αγαπώ, και στη Θεσσαλονίκη που μου έμαθε να αντέχω.
Η μία είναι η πρώτη αγάπη – ανεπανάληπτη.
Η άλλη, το ζεστό μου σπίτι – εκεί που έκλαψα, γέλασα, δούλεψα και σιώπησα.
Και τις δύο τις αγαπώ με την ίδια δύναμη.
Δεν μπορώ να τις χωρίσω.
Θεσσαλονίκη μου αγαπημένη!
Με τραγούδια και φασαρία, με φως και μελαγχολία.
Σε αγαπούν όλοι – αλλά εγώ, περισσότερο.
Ακόμα κι όταν με κούρασες, όταν οι νύχτες ήταν μακριές και η δουλειά βαριά,
ακόμα κι όταν με έντυσες με βροχή, με γκρι, με σιωπή.
Εγώ σε αγάπησα ξανά.
Γιατί σε σένα, Θεσσαλονίκη, έμαθα τι σημαίνει να μεγαλώνεις γρήγορα.
Έμαθα να κρατάω τον πόνο μέσα μου και τη νοσταλγία στην καρδιά.
Έμαθα να συγχωρώ και να αγαπώ χωρίς αντάλλαγμα.
Θεσσαλονίκη όμορφη, σκληρή, αληθινή.
Μπορεί να με κουράζες, αλλά ταυτόχρονα με έδωσες δύναμη.
Είσαι μια πόλη που δέχεσαι πολλούς, αλλά κρατάς λίγους στην καρδιά της.
Μας κουράζεις – και μας μαθαίνεις υπομονή.
Και εγώ, όσο κι αν περνούν τα χρόνια, θα σε αγαπώ.
Γιατί είσαι η απόδειξή μου.
Είσαι εκείνο το κομμάτι της ζωής που δεν διαγράφεται.
Κορυτσά μου!
Είσαι ρίζα. Είσαι αρχή.
Είσαι η πρώτη αγάπη – καθαρή σαν το χιόνι.
Μα το σπίτι της ζωής μου είναι μοιρασμένο στα δύο:
Σε αναμνήσεις και σε αντοχή.
Σε νοσταλγία και σε μόχθο.
Στην Κορυτσά και στη Θεσσαλονίκη.
Και τις δύο σας αγαπώ.
Γιατί είστε εγω
…….
Μια καρδιά, δύο πόλεις.
Μια ψυχή, πολλοί δρόμοι.
Μα πάντα η ίδια νοσταλγία.
#AnnaMariaDhamo
#Τριανδρία1999!
@NewsIn.Al
