Dikur, Konfuci paralajmëronte: të jetosh shumë pranë fëmijëve të rritur në pleqëri mund, çuditërisht, t’i largojë ata.
Kjo histori është mbi 2,500 vjet e vjetër, por tingëllon sikur është shkruar sot. Për ne. Për prindërit tanë. Për fëmijët tanë.
Historia flet për një burrë të moshuar, Li Wei, i cili iu drejtua Konfucit me një pyetje që shqetëson shumë prindër:
“Pse, pasi ua kushtojmë gjithë jetën fëmijëve… përfundojmë të vetmuar në pleqëri?”
Li Wei nuk ishte baba i keq, përkundrazi. Ai dha gjithçka për fëmijët e tij. Punoi pa u lodhur që të mos u mungonte asgjë. Sakrifikoi rehatinë e vet që ata të kishin një jetë më të mirë.
Kur ata u rritën, krijuan familjet e tyre dhe ndërtuan jetët e pavarura, ai mendoi se kishte ardhur koha të shijonte “shpërblimin”. Shiti shtëpinë dhe u transferua te djali i tij, mes nipërve, familjes dhe asaj që ai e imagjinonte si ngrohtësi.
Por lumturia që priste… nuk erdhi.
Shtëpia ishte plot… por zemra bosh.
Gjatë ditës, secili ishte i zënë. Në mbrëmje, ktheheshin të lodhur, duke kërkuar qetësi. E dëgjonin pa i dhën vëmëndje, këshillat e tij i bezdisnin, prania e tij u bë diçka e zakonshme.
Sa më shumë përpiqej të afrohej… aq më shumë largoheshin.
Atëherë, Li Wei shkoi te Konfuci dhe i tregoi dhimbjen:
“Mësues, ia kushtova jetën fëmijëve. Mendova se pranë tyre do gjeja paqe dhe dashuri. Por ndihem i padukshëm… pse?”
Konfuci nuk i dha fjalë bosh. I dha tre mësime të thjeshta.
Mësimi i parë: Vazoja me ujë
Ai mbushi një vazo deri në buzë.
“Çfarë ndodh nëse hedh më shumë ujë?”
“Derdhet,” u përgjigj Li Wei.
“Po kështu janë marrëdhëniet,” tha Konfuci. “Kur përpiqemi të hyjmë me zor në një hapësirë që tashmë është e mbushur, lind çekuilibri. Ti krijove një shtëpi që fëmijët të rriteshin por tani po përpiqesh të bëhesh sërish qendra e saj. Shtëpia e tyre tashmë ka një qendër jetën e tyre.”
Mësimi i dytë: Dy pemët
Konfuci tregoi dy pemë shumë pranë njëra-tjetrës, me degë të ngatërruara.
“Çfarë ndodh kur rriten kaq afër?”
“Pengojnë njëra-tjetrën,” tha Li Wei.
“Bëhen më të forta?”
“Jo… dobësohen.”
“Edhe në jetë kështu ndodh,” tha ai. “Mendojmë se afërsia do të thotë bashkim. Por kur është e tepërt, krijon tension. Rritja ka nevojë për hapësirë.”
Mësimi i tretë: Grushti me rërë
Konfuci mori pak rërë dhe e shtrëngoi fort në grusht.
“Çfarë ndodh?”
“Ikën mes gishtave.”
“Ashtu edhe marrëdhëniet,” tha ai. “Dashuria dhe respekti nuk rriten nën presion. Sa më fort t’i mbash, aq më shpejt i humbet. Jep liri dhe ajo që është e jotja, do të qëndrojë.”
“Kur mbjell një pemë,” pyeti Konfuci, “e bën që të të japë hije në pleqëri?”
“Jo, e mbjell që të rritet. Hija është dhuratë.”
“Atëherë pse pret ndryshe nga fëmijët? I rrite jo për veten por për botën.”
Për herë të parë, Li Wei e kuptoi.
Konfuci i dha një qese të vogël me fara:
“Ende mund të mbjellësh. Ende mund të mësosh e të mësosh të tjerët. Pleqëria nuk është pritje është fillim i ri. Mos prit dashuri nga fëmijët. Bëj atë që do.”
Li Wei u kthye në vendlindje. Jo për të jetuar me djalin por për të jetuar jetën e tij. Mori një shtëpi të vogël pranë një shkolle dhe nisi të ndihmonte fëmijët. U mësonte, mbillte pemë me ta, tregonte histori.
Shpejt, të gjithë e thërrisnin “Mësues Li”.
Sa më pak u imponua… aq më shumë u vlerësua.
Sa më pak kërkoi vëmendje… aq më sinqerisht iu dha.
Një ditë, mori një letër nga i biri:
“Babi, na mungon. Fëmijët pyesin për ty. Eja për vizitë jo për të qëndruar, por për të qenë me ne.”
Kur shkoi, u prit me ngrohtësi.
Për herë të parë pas shumë vitesh, u ndje i dëshiruar jo i tepërt.
Dhe atëherë e kuptoi:
Kur ndaloi së kërkuari dashuri… ajo gjeti rrugën për te ai.
Afërsia e vërtetë lind nga liria jo nga detyrimi.
Kur kërkojmë praninë me ngulm, e mbytim.
Kur imponohemi, bëhemi të padukshëm.
Kur lëshojmë, bëhemi të zgjedhur.
Siç na mëson Konfuci:
Dashuria dhe respekti nuk kërkohen.
Ato kultivohen. “Mekuli Pres”
@NewsIn.Al
