Gjatë epokës së regjimit të Enver Hoxhës, arratisja nga Shqipëria dukej e pamundur.
Kufijtë u mbyllën dhe ata që tentuan arratisjen e madhe në Greqi u shpallën armiq të atdheut dhe u ekzekutuan menjëherë. Kostoja e vendimeve të guximshme u pagua edhe nga familjet e tyre. Dënime me burg ose, në rastin më të mirë, internim i priste. Për gati gjysmë shekulli, atletët shqiptarë ranë viktimë e kufizimeve të rrepta të vendosura nga diktatura e Hoxhës. Në vitin 1987, dy vjet pas vdekjes së udhëheqësit shqiptar, stafetën e mori Ramiz Alia, i cili vazhdoi punën e mentorit të tij. Në atë kohë, Shqipëria përfaqësohej në ish-Kupën e Fituesve të Kupave nga Vlaznia nga qyteti i Shkodrës. Në raundin e parë, klubi nga Shkodra eliminoi Sliema Wanderers nga Malta. Në raundin tjetër, Vlaznia u shortua me Rovaniemin finlandez, ku pësoi dy humbje me të njëjtin rezultat dhe u eliminua. Ndeshja e përsëritur u zhvillua më 4 nëntor 1987 në fushën e mbuluar me borë të ekipit me qendër në qytetin me të njëjtin emër. Dy ditë pas ndeshjes, skuadra e Vlaznisë ndaloi në Athinë përpara se të kthehej në Shkodër. Lulëzim Bersemi (red.: i njohur edhe si ‘Loulis’ për tifozët e Panionios) së bashku me shokun e tij të skuadrës Arvit Hoxha kishin planifikuar me çdo detaj arratisjen nga hoteli “Athenian”, me qëllimin përfundimtar për të kërkuar azil politik në Greqi. Ishte një akt që tronditi shqiptarët, dy futbollistë u rrëshqisnin nën hundën e agjentëve të skuadrës, duke shkuar kundër udhëzimeve të regjimit. Askush nuk e vuri re mënyrën se si dy futbollistët dolën nga dhomat e tyre dhe kaluan stadiumin “Mbretëresha Sofia” të paprekur. Sulmuesi Lulëzim Bersemi dhe portieri Arvit Hoxha nuk u kthyen kurrë pas. Ishte tepër vonë për drejtuesit e skuadrës së Vlaznisë. Trajneri Astrit Hafizi, ndër të tjerë, u shpall përgjegjës për arratisjen nga regjimi që sundonte Shqipërinë. Ai u hoq menjëherë nga posti i tij dhe u internua! Në përgjithësi, i gjithë skuadra e Vlaznisë iu nënshtrua zemërimit të një regjimi diktatorial që, pak para fundit të tij, ende po përpinte njerëz.
Pas ndeshjes me Rovaniemin, udhëtuam për në Helsinki dhe prej andej për në Budapest, përpara se të mbërrinim në Athinë. Qëndruam në hotelin “Athenian”, i cili ishte pranë ambasadës sonë. Kur u zgjuam në mëngjes, portieri i hotelit na tha se dy futbollistë kishin lënë çelësat dhe ishin larguar. Recepsionistja nuk e dinte se kush ishin. Filluam të kërkonim dhomat derisa kuptuam se Bersemi dhe Hoxha mungonin. Pritëm, duke ndjekur udhëzimet nga ambasada shqiptare, deri në orën 11:30. Pastaj na informuan se dy lojtarët kishin kërkuar azil politik “, tha ish-trajneri i Vlaznisë pas disa vitesh dhe shtoi: “Shteti mori masa drastike. Familjet e dy futbollistëve u internuan në zona malore. Unë u largova, ashtu si edhe Esat Rakici, i cili nuk ishte me misionin në Finlandë. Gjithashtu, kapiteni i ekipit Ragamin dhe mjeku Zihdi Tsoba paguan çmimin, ndërsa disa futbollistë u dënuan me përjashtim. Mbaj mend që pati edhe një gjyq, kulmi i të cilit ishte përjashtimi i ekipit nga garat evropiane për vitet në vijim .
Klubi që ofroi Bersemi dhe Hoxha… Një shtëpi ishte Panionios. Në fakt, me Bersemin, i cili ishte i famshëm për përgatitjen e tij të mahnitshme teknike, Panionios arriti në finalen e Kupës së Greqisë në vitin 1989.
*Apenadi.Blogspot*
@NewsIn.Al
