Do më vëç në majë të shkopit
(Aforizëm )
Ishte një plak i lashtë, që erërat e jetës e kishin përplasur
pa mëshirshëm shkëmbenjëve të sertë të maleve e gërxheve të bregut ,
me fytyrë stoike , flokë e mustaqe të bardha, si bora e majave të
pashkelura , me palltonë treçerekshe dalëboje hedhur krahësh dhe
vështrim të mprehtë , thuajse të nxjerrë nga xixat e stërrallit ,që
dilnin nga përplasja e copës së predhës ,që përdorte për eshkën e duhanit
të tij të ashpër.
Kish mbetur i ve plaku ynë dhe i vetëm, e vuri bast , i rriti dhe i shkolloi
katër djem, i martoi, me vajza nga fshati , nga derë të mira ,që ju a dinte
zakonet e tabiatet , që të kishte mënden e mbledhur në pleqëri .
Dhe nuset e donin dhe e respektonin sa më s’ka e të gjitha e
thërrisnin – o Baba !
Bashkë të katërta mbrunin , piqnin , tirrnin, thurnin , lanin , shpëlanin ,
e shtëpisë ja shtonin hajërin e namin.
– Jo o bija , jo thoshte plaku mos më thoni baba !
Rrodhi koha e jeta e erdhi dita që plaku zuri krevatin.
Në oborr , nuset bënin bugadhën ,te pusi me magjen e gurtë ,dhe
kazani vëlonte mbi pirosti.
Dera gjysëm e hapur ishte përballë kokës të krevatit
Pasi lanë të gjithë rrobat e tjera , tok si bënin zakonisht , u dëgjuan
pëshpëritje e zëra .
– Jo unë po ti
– Unë kam alergji
Nusja e vogël me shkopin e drunjtë që trazonin rrobat
i kapi teshat e plakut dhe i hodhi në kazan .
– O nuse , o nusia e vogël ,
– Të thashë nuse , i tha plaku
– Që do vijë dita të më vëç në majë të shkopit !
– Se jo ,nuk të vë faj ,
– Kështu ndodh gjithmonë ,herët a vonë , që kur hyn fshati në shtëpi !
Vate plaku dhe iku e mbas ngelën inate, hatër mbetje e sherre për pusin , për magjen , për kazanin , për shtëpi e katandi , për zjarr e pirosti.
Arian Dhimogjika
@NewsIn.Al
