Historia e futbollit: Roberto Biaggio, në kujtimet e vajzës së tij
“Nëna ime gjithmonë thoshte se i kam sytë e mëdhenj ashtu si të babait tim… dhe gjithmonë e kam dashur më shumë se veten time.
Mbaj mend gjatë Botërorit 1994, babai im telefonoi nënën time pas ndeshjes së parë me Irlandën. Ai i tha asaj:
‘Eja… Më duhesh ti. ‘
Mbërritëm ditën e ndeshjes së Nigerisë dhe shkuam direkt në resort. Kur e pashë në sallë, vrapova në krahët e tij dhe i thashë:
‘Babi, më ke munguar… Mendoj se kam rënë në dashuri me ty. ‘
Në atë moment, besoj se e fitova përgjithmonë.
Atë ditë, ai shënoi atë gol në fund të ndeshjes dhe ma dedikoi mua. Ende e imagjinoj se si ai po më kërkonte në tribuna. Pastaj pas ndeshjes, isha në krahët e tij. Gazetarët më pyetën:
‘Babai yt është më i forti në botë… E di që është më i miri. ‘
E ndiqnim gjithmonë kudo që shkonte. Mbaj mend verën e vitit 2000, babai im punonte vetë deri në rraskapitje në stërvitje me trajnerin e tij. Atë verë, shkova ta takoja, dhe pashë zhgënjimin në sytë e tij. E kuptova se ai nuk mund t’i kontrollonte më gjunjët e tij… ai gjithmonë vuante aq shumë nga dhimbja e tyre.
Meqenëse ai ndaloi së luajturi, të dielat nuk ekzistonin më për ne. Na mungoi emocioni kur e shihnim duke vrapuar drejt portës, duke dribluar e kaluar portierin ngadalë, pastaj… bum! Çfarë gëzimi për çdo gol që ka shënuar. Do të ulërisnim në çmenduri…
Ai nuk ka luajtur futboll që nga pensionimi. Edhe kur luan me ne në kopsht, ai dorëzohet pas driblimit të dytë, duke vuajtur nga dhimbje të forta në gjunjë dhe shpinë dhe duke u frikësuar nga lëndimi. Një nga gjërat që vërtet më bën të vuaj është ta shoh atë të thyer.
Kur ishte lojtar, i thoja: ‘Babi, le ta bëjmë operacionin, do t’i jap gjunjët, do t’i bëj titan, nuk më duhen. ‘
Ai do të më kërkonte të mos e thosha këtë… por do t’ia kisha dhënë vërtet atij. ”
[Valentina Baggio]
@NewsIn.Al
