Kur në Greqi kishte DHURUES të vërtetë!
Një përfitues kaq i madh kombëtar ishte Gjon Papafis ose Papafis, i cili lindi në Selanik në 1792 dhe vdiq në këtë ditë në Valletta të Maltës, më 16 shkurt 1886.
Lindur në Selanik, prind i një familjeje të pasur. Babai i Nikolaos Papafis ishte tregtar dhe nëna e tij i përkiste familjes së njohur të Dimitrios Anastasiadis. Pasi mori një arsim të kënaqshëm, u angazhua në tregti duke u shpërngulur në Smyrni, afër babait të tij. Pas dy vitesh qëndrimi në qytet, me humbjen e papritur të babait të tij në vitin 1810, ai do të kërkojë mbështetje për vëllain e nënës së tij Ioannis Anastasis, i cili jetonte në Aleksandri. Kështu ai punoi për disa kohë në dyqanin komercial të xhaxhait të tij, duke zhvilluar aftësitë, dhe më pas u largua në Maltë, ku krijoi bizneset e tij. Aty, ndër të tjera, ai u angazhua edhe në ushqimin e flotës mesdhetare angleze. Ioannis Papafis qëndroi deri në fund të jetës së tij në Maltë dhe sidomos në vitet e fundit të jetës së tij në qytetin e Rabatit.
Ai vdiq pa fëmijë më 16 shkurt 1886, në moshën 94 vjeçare, duke pasur pasuri të madhe dhe duke mbajtur disa zyra publike. Krahas aktiviteteve të tij tregtare, ai ka bërë donacione të rëndësishme për atdheun e tij dhe për Maltën.
Ai ndau shuma të rëndësishme parash për Revolucionin e 1821 dhe vazhdoi të ndihmonte financiarisht edhe në kohën e I. Kapodistria, të cilën e takoi personalisht kur e dyta u transferua në Maltë në dhjetor 1827.
Është regjistruar ndër të parët në bursë të Bankës së Parë Kombëtare duke dhënë katër mijë monedha spanjolle.
Ai i ofroi një shumë parash Patriarkanës Ekumenike të Stambollit. Në fakt, kur Joachimi III themeloi Shtëpinë e Parë të Infermierisë në ishull “në favor të pleqve dhe klerit degradues” të Patriarkanës, ai kujtoi Papën, një i njohur i tij nga korrespondenca që kishte me të si Mitropolit i Selanikut, kur i kërkoi ndihmë financiare. Papafisi iu përgjigj menjëherë kërkesës së Patriarkut dhe dërgoi 1.000 franga ndërsa, për shkak të donacioneve të tij të rëndësishme në Universitetin e sapo-themeluar të Athinës, ai u nderua me Medaljen e Mirënjohjes Kombëtare.
Ai gjithashtu ofroi 8000 paund për Universitetin Politeknik të Athinës.
Për shkollat dhe spitalin e Selanikut, ai mori një të ardhur vjetore prej 12,000 frangash.
Në fund të amanetit, ai caktoi pronën e tij në vendlindjen e tij për themelimin dhe mirëmbajtjen e një Jetimi që do të mbante emrin e vendit që ishte atdheu i tij i dytë: “Melitë”.
Gjithashtu, jetimorja Hadzikosta në Athinë u trashëgua me 10,000 paund anglez.
Ai gjithashtu dërgoi në mënyrë anonime 15,000 franga ari franceze në Jetimoren Helen Tzani në Pire.
Ai ka ofruar edhe donacione për banorët e Maltës. Të ardhurat e gjeneruara nga pasuritë e atjeshme do të ishin ndihmë financiare për burrat e varfër të pamartuar nga 18 deri në 24 vjeç, të cilët do të dëshironin të gjenin një pasuri jashtë vendlindjes së tyre. Ai ende dhuroi 25 paund për Kishën Ortodokse Greke të Maltës dhe 25 paund për më të varfrit e banorëve grekë të saj. Më në fund, ai i dha Ciklopedinë e 45-të Rees bibliotekës së ishullit.
Ne Shkollat dhe Spitalin e Komunitetit Ortodoks Grek te Selanikut trashegoi te ardhura vjetore 12.000 franga me vullnetin e pare dhe urdheroi ekzekutuesit e testamentit qe keto te ardhura ti shkruanin ne kartmonedhat franceze nepermjet Hottιnger & Co. Dhe per kete u kujdes nga trashëgiminë sa ishte ende gjallë, sepse në dhjetor 1879 dhe prill 1880 arriti të regjistrojë në borxhin publik francez në favor të dyqaneve të devotshme të Selanikut një të ardhur vjetore prej 12,000 frangash. Përveç kësaj, në testamentin e dytë ai shpreh dashurinë e tij për Selanikun me dëshirën për të ngritur një azil, që do të quhej “Shtëpia e Infermierisë Meliti”. Plotësisht të moshuar nga të dy gjinitë, të varfër ose të paaftë për të punuar që i përkisnin Kishës Ortodokse Greke do të mbështeteshin në mirëmbajtje. Për themelimin e Shtëpisë së tij të Pensionit, ai specifikoi dividentët e të ardhurave prej 4,000 frangash që kishte depozituar në kartëmonedhat publike franceze përveç 12,000 frangave të sipërpërmendura. Ai gjithashtu udhëzoi ekzekutuesit e testamentit të tij, se do të mbetej nga pagesat dhe detyrimet gjatë likuidimit të pasurisë së tij për ta përdorur atë për regjistrim shtesë në valutat franceze, të ardhurat e të cilave do t’i caktoheshin sërish institucioneve të Selanikut.
Tatimpaguesit e tij po flisnin për vështirësitë financiare që po rrezikonin funksionimin e Shkollave Arsimore dhe me zgjatjen e gjuhës stërgjyshore të rrezikuar keq. Kallinikos i ka shkruar edhe Selanikut për qendrat e “dritimit dhe ndriçimit” të gjithë Maqedonisë së dashur. Domethënë, të gjithë i treguan atij Shkollat si vendin e vlefshëm ku ekuipazhi i dashurisë së tij duhej të vadiste. Dhe me të vërtetë, ai i mori seriozisht indicitë dhe nxitjet.
Me një letër drejtuar më 10 tetor 1884 Presidentit të nderit dhe përfaqësuesve të Komunitetit Ortodoks Grek të Selanikut. Ai shprehu “falënderimet e përzemërta” për sigurimet që i janë dhënë lidhur me kushtet e “favorshme” të krijimit të një jetimoreje, sepse kjo i dha mundësinë të realizonte atë që i dëshironte zemra.
Ai përfundimisht autorizoi trashëgimtarët e tij të përgjithshëm për atë që ai synonte për themelimin e një shtëpie pleqsh për ta vënë atë në dispozicion për “trajnimin e një jetimoreje të përhershme”. Letra ka një pozicion dhe vlefshmëri testamenti, sepse është shkruar vetë dhe vërtetësia e firmës, me zgjatje dhe nga Parlamenti, është konfirmuar në të njëjtën ditë nga noteri i Maltës Pavlos Vassalou.
Nestor Dede / Athinë
@NewsIn.Al
