Pablo Neruda “DIKTATORËT”
Mes kallamëve të sheqerit ka mbetur një erë kërmë: një përzierje gjaku dhe trupi, një petal depërtues që sjell të përziera për të vjellë.
Midis palmave së arrave të kokosit varret janë plot me kocka të rrënuara, me zhurma vdekjeje pa fjalë.
Diktatori delikat po flet me kapele lart, gjerdanë floriri dhe jakë.
Pallati i vogël shkëlqen si një orë dhe të qeshurat e shpejta me doreza kalojnë korridoret herë pas here dhe bashkohen me zërat e vdekur dhe gojët blu të groposura rishtas.
E qara nuk shihet, si një bimë, farat e së cilës bien pafund në tokë, gjethet e mëdha të verbëra të së cilës rriten edhe pa dritë.
Urrejtja është rritur në tjetër shkallë, goditje pas goditjesh, në ujin e kobshëm të kënetës me feçkë plot kullim e heshtje. -Pablo Neruda
(Piro Dhame_ Në Korçën tonë)
@NewsIn.Al
