Ndoshta do të ishte një shaka e madhe historike dhe gjeopolitike, me të cilën të gjithë në të ardhmen do të qeshnin, me lidershipet e sotme politike europiane, nëse nuk do të kishte kushtuar kaq mijëra jetë dhe nuk do të kishte shkaktuar një shkatërrim kaq të madh ekonomik.
Sot, me përjashtim të disa përplasjeve dhe bombardimeve sporadike (që vazhdojnë të shkaktojnë viktima), lufta duket se po “ngrijë” pasi SHBA-ja dhe Rusia, kundërshtarët e vërtetë të këtij konflikti, po flasin në Riad se si t’i jepet fund kësaj historie…
Ne po flasim, natyrisht, për luftën në Ukrainë.
Një luftë në të cilën hyri Evropa e Bashkuar, duke ndjekur nga viti 2014 e në vazhdim “urdhrat” e përgjegjëses (zëvendëssekretares) amerikane të Shtetit, zonjës Nuland, e cila kishte shprehur shpesh përbuzje për kolegët e saj europianë.
BE-ja Me hyrjen në këtë luftë ai arriti të paktën katër “gjëra”.
E para ishte se, në mes të një zgjedhjeje strategjike për procesin e tranzicionit drejt energjisë së gjelbër dhe të pastër, ajo arriti të privojë ekonominë e saj nga një nga avantazhet e saj më themelore në tregtinë ndërkombëtare: disponueshmëria e gazit natyror të bollshëm dhe të lirë.
Domethënë, energjia elektrike nga gazi natyror në periudhën e ndërmjetme që e ndan atë nga kalimi i plotë i synuar në energjinë e gjelbër.
Gjëja e dytë që ai arriti të bënte ishte të zhyste ekonomitë evropiane në stanjacion dhe recesion ekonomik, për shkak të krizës energjetike dhe rritjes së njëkohshme të papritur të madhe të shpenzimeve për armatim, me pasoja të drejtpërdrejta për paqëndrueshmërinë ekonomike dhe politike brenda vendeve anëtare. Një tregues i tërthortë, por i qartë i kësaj pasoja është destabilizimi i plotë i boshtit franko-gjerman, me destabilizim politik dhe pasiguri në mjedisin evropian.
Gjëja e tretë që ka arritur kombinimi i atyre të mëparshme është destabilizimi monetar, pasi as BQE nuk është në gjendje të sigurojë rolin vendimtar stabilizues të euros për euroekonominë, si brenda ashtu edhe jashtë BE-së, kjo është veçanërisht e rëndësishme nëse merret parasysh se të gjitha “kursimet” e familjeve dhe bizneseve evropiane tani shprehen dhe legjitimohen në këtë monedhë të …
E katërta është ndarja e brendshme midis vendeve anëtare se cili duhet të jetë drejtimi i BE-së në të ardhmen. Tashmë Samiti i jashtëzakonshëm (i munguar) i thirrur nga z. Macron në Paris nuk rezultoi absolutisht në asgjë, pasi në të njëjtën kohë dhe ditë, të tjerët, SHBA dhe Rusia, po vendosnin se çfarë do të ndodhte në kontinentin evropian dhe lufta në Ukrainë.
E gjithë kjo do të ishte vërtet një shaka me përmasa historike për lidershipet evropiane të periudhës aktuale të BE-së. Diçka që do të përfundonte duke u mësuar si rast studimi në universitete, nëse nuk do të ishte kaq tragjike për jetën e mijëra njerëzve.
Sigurisht që pyetja që lind është edhe në njëfarë kuptimi “e frikshme” dhe aspak qesharake.
Sepse ka të bëjë me atë që do të ndodhë tani me atë që filloi në 1992 në Mastriht dhe ka përfunduar (deri më sot) në formën e një “Evrope të Bashkuar” të dështuar dhe të dobët që nuk është në gjendje të formësojë fatin e saj, duke vënë tashmë drejtpërdrejt në pikëpyetje fatin e Euros. Por euro nuk është thjesht një monedhë, është “garancia” e kursimeve të familjeve europiane…
Sepse ne ishim në këtë pikë tani.
Dhe jo vetëm nëse do t’i bëjnë thirrje Von der Leyen që, siç thotë shprehja e njohur, “të bëjë tenxheren në Riad”…
Janis Angelis_Newsit
@NewsIn.Al
