Rrugicat që japin frymë…
Dielli nuk bën dritë vetëm në historinë tënde, thonë të mënçurit…është një botë e tërë në historinë e të tjerëve!
Por në rastin tonë është vetëm “e jona”, sepse tonat janë rrugët, vjetërsia e fryma e tyre…rrugët e Mitropolisë!
U ndala te një rrugë e vjeter, duke kujtuar vjetërsinë e gjithësisë…Vjetërsia ish e vjetër, s’kishte moshë!
Trokita, trokita në çdo portë, por trokitja ish e kotë. Prita të vjetrat t’i shikoja, kërkova diçka, një zë, një jetë, por asgjë, asgjë…në rrugën “pa emër” s’takova asgjë, veç kujtimeve të fshehura thellë në kujtesë (mall shum mall)…
Megjithatë rrugëtimin e vazhdova, pavarësisht se rruga ish e vjetër, pa emër, ajo ekzistonte në melodinë e heshtur, melodi që gurët e rrugëve e këndonin sapo i përkëdhelje …melodi këmbane shenjtëruar në emrin e gjithë rrugicave pa emër që po kaloja…rrugicat me emrin fshehur brenda kalldrëmeve të tyre.. me emrin qe kurrë nuk do ta humbisnin:
“Rrugicat e Mitropolisë”!
Ilir Jano – Korçë
@NewsIn.Al
