Sokrati ka thënë se “mësuesit më të mëdhenj nganjëherë vijnë të maskuar si njerëzit më të vështirë të jetës.”
Kush do ta kishte menduar që Sokrati – filozofi i madh i njohur për mençurinë, qetësinë dhe fjalët e tij të thella – jetonte me një grua që i vinte durimin në provë çdo ditë?
Gruaja e tij ishte famëkeqe për gjuhën e mprehtë, praninë dominuese dhe temperamentin shpërthyes. Çdo mëngjes, ajo e nxirrte nga shtëpia në agim, dhe ai kthehej vetëm kur dielli po perëndonte.
Megjithatë, pavarësisht karakterit të saj të vështirë, Sokrati gjithmonë fliste për të me respekt dhe madje me mirënjohje. Ai kishte pranuar njëherë se një pjesë të mençurisë ia detyronte asaj, sepse pa ato sprova të përditshme, nuk do të kishte kuptuar kurrë që mençuria e vërtetë jeton në heshtje, dhe paqja gjendet në qetësi.
Një ditë, ndërsa ishte ulur me nxënësit e tij, ajo filloi të bërtiste si e zakonishme – por kësaj here, i hodhi ujë në kokë. I palëkundur, Sokrati fshiu fytyrën dhe tha me qetësi: “Pas bubullimës, ishte e pritshme të vinte shi.”
Historia e saj përfundoi papritur. Gjatë një shpërthimi tjetër të saj, kur Sokrati – si gjithmonë – qëndroi i qetë e i heshtur, zemërimi e pushtoi aq shumë sa pësoi një atak kardiak dhe vdiq atë natë. Ajo shpërtheu në stuhinë e stuhitë, Sokrati mbeti si një det i qetë.
Emri i saj u zhduk në histori. Qetësia e tij u bë legjendë. Kjo nuk është thjesht një histori për konfliktin – është një kujtesë se forca shpesh shfaqet në heshtje, dhe se mësuesit më të mëdhenj nganjëherë vijnë të maskuar si njerëzit më të vështirë të jetës.
@NewsIn.Al
