Buzëmbrëmje në Korçë, para portës ku u linda e u rrita…
Porta ime e braktisur,
qëndron ende mbi kalldrëmet gri,
me tjegullat e thyera mbi avlli,
ku lodronte shkujdesur rinia ime,
pas brinjëve të zhveshura të pranverës,
pas dritareve, ku dita sytë lag,
mes ëndrrash të trëndafilta,
unë ulem e të puth mbi prag.
Dorezën e portës shtyj me dashuri.
Dhimbja, mbi trupin tënd plasaritur,
ujëvara kujtimesh të veshin me flori.
Portat e reja të shohin me zili.
sepse askush nuk u puth pragun,
përmallshëm, si unë tani…
Mall për Korçën time_Kozeta Zavalani
@NewsIn.Al
