Winston Churchill ngriti një herë gotën e tij dhe tha:
“Preferoj të mos i uroj askujt shëndet apo pasuri – por vetëm fat.”
Sepse shumica e njerëzve në Titanik… ishin të shëndetshëm dhe të pasur.
Por shumë pak prej tyre patën fat.”
Të bën të mendosh.
A e dinit se një drejtues i lartë i mbijetoi sulmeve të 11 shtatorit sepse e çoi të birin në ditën e parë të kopshtit?
Një burrë tjetër mbijetoi sepse ishte radha e tij për të marrë petulla.
Një grua mbijetoi sepse alarmi i saj nuk u aktivizua.
Dikush tjetër ishte me vonesë për shkak të një bllokimi trafiku në New Jersey.
Njëri e humbi autobusin.
Një tjetër derdhi kafe dhe iu desh të ndërronte rrobat.
Makina e dikujt nuk ndizet.
Një tjetër u kthye në shtëpi për t’iu përgjigjur një telefonate.
Një prind u vonua sepse fëmija i tij po ishte jashtëzakonisht i ngadaltë.
Një burrë thjesht nuk mund të merrte dot një taksi.
Por historia që më preku më shumë?
Një burrë që kishte veshur këpucë të reja për në punë atë ditë. Gjatë rrugës, i dhembnin këmbët.
Ai u ndal në një farmaci për të blerë flasterë.
Kjo është ajo që i shpëtoi jetën.
Që kur e dëgjova këtë, mendova ndryshe.
Tani kur jam i bllokuar në trafik…
Kur e humbas ashensorin…
Kur harroj diçka dhe duhet të kthehem…
Kur mëngjesi im nuk shkon sipas planit…
Mundohem të ndalem dhe të besoj:
Ndoshta kjo vonesë nuk është një pengesë.
Ndoshta — është koha hyjnore.
Ndoshta jam pikërisht aty ku duhet të jem.
Kështu që herën tjetër që mëngjesi juaj do të prishet…
Fëmijët janë të ngadaltë, çelësat humbasin, ti prek çdo semafor të kuq —
Mos u streso. Mos u thyej.
Mund të jetë thjesht fat i maskuar.
@NewsIn.Al
