Politika sot nuk zhvillohet vetëm në Parlament apo në sallat e Samitit. As në projektligjet kombëtare dhe strategjitë makroekonomike. Politika tani zhvillohet në mediat sociale, në sytë e shikuesve të televizionit dhe në reagimet e publikut ndaj imazheve simbolike – imazhe si ai i Emmanuel Macron, i cili thuhet se po goditet lehtë në fytyrë nga gruaja e tij Brigitte, pas mbërritjes së tyre në Hanoi.

Për gazetarët, kjo pamje ishte “lajm”. Për përdoruesit e internetit, ishte material për meme dhe komente ironike. Megjithatë, për vetë Macronin, kjo mund – dhe duhet – të jetë një mundësi për shfrytëzim politik. Dhe jo thjesht çfarëdo shfrytëzimi, por një përmbysje komunikuese e kuptimit: nga sikleti në dinjitet. Nga gabimi privat në avantazh publik.

Komunikimi politik në epokën e imazheve
Në epokën dixhitale, çdo imazh është i ngarkuar. Qytetari nuk është aq shumë i interesuar për të vërtetën e momentit, sesa për mënyrën se si interpretohet ajo dhe kush e pretendon rrëfimin e saj. Macron, i njohur për teatralitetin dhe semiotikën e paraqitjeve të tij, e di mirë se politika tani është një shfaqje. Incidenti me gruan e tij nuk është, pra, një episod i pafat. Është një skenar që pret një komplot.

Tre boshte të shfrytëzimit strategjik
1. Strategjia e Humanizimit
Qytetari i vitit 2025 është i lodhur nga pushteti impersonal. Ai ka etje për autenticitet, intimitet dhe reflektim emocional. Nëse Macron duket si një burrë që mund të qeshë me veten dhe të pranojë ngacmimet e gruas së tij, atëherë incidenti nuk e dëmton atë – por e forcon atë.

“Ndonjëherë, mesazhet më të forta nuk thuhen në takime. Por nëpërmjet një shikimi, një prekjeje, një buzëqeshjeje.”
(një deklaratë hipotetike që do ta humanizonte atë pa u tallur me të)

2. Strategjia e Lidershipit të Qetë
E vërteta është se nuk ka rëndësi nëse incidenti ishte ofendues apo i pafajshëm. Reagimi ka rëndësi. Një udhëheqës që mbetet i qetë, edhe kur vihet në shënjestër nga ironia, shfaq qetësi, stabilitet dhe forcë të brendshme. Ky qëndrim “shkruan me shkronjë të madhe” në mënyrë komunikuese si provë e seriozitetit dhe superioritetit.

Publiku nuk e mban mend saktësisht se çfarë ndodhi. Ai e mban mend se si e trajtove ti atë.

3. Strategjia e Diskutimit Simbolik.
Macron mund ta përdorte episodin — në një nivel të dytë — si një trampolinë për një metaforë: një moment i vogël familjar që na kujton nevojën për barazi, respekt të ndërsjellë dhe mirëkuptim — madje edhe në nivelin më të lartë. Nuk është rastësi që shumë politikanë bëjnë politikë përmes jetës së tyre personale. Brigitte Macron është një simbol i fuqishëm i feminizmit dhe dinjitetit borgjez. “Tregimi” mund të shndërrohet në një “kujtesë” të nevojës për njohje të ndërsjellë të roleve në çdo marrëdhënie – dhe në çdo shoqëri.

Pyetja e vërtetë: Kush e shkruan rrëfimin?
Ajo që po gjykohet sot nuk është nëse Brigitte e “goditi” Macronin me shuplakë, por nëse Macron mund ta shndërrojë pasivin në aktiv, incidentin në mesazh, momentin në simbol. Ky është thelbi i komunikimit politik: aftësia për të shkruar vetë skenarin e perceptimit publik — jo për ta pasur atë të diktuar nga kamerat dhe titujt e gazetave tabloide.

Dhe nëse Macron ka provuar diçka në vitet e fundit, është se ai e njeh gjuhën e skenës në mënyrë të përsosur.

Epilogu: Në një epokë kur qytetarët nuk bindën fjalët, por preken nga imazhet, çdo pamje është politike. Pranimi i momentit nuk është shenjë dobësie – është art. Dhe siç tha Churchill: “Të jesh udhëheqës do të thotë të jesh në gjendje ta kthesh sikletin në avantazh dhe heshtjen në një mesazh.”

Macron ka skenën. Publiku po shikon. Pyetja është: A do ta shndërrojë ai buzëqeshjen e Brigitte-s në një kapital besimi? Nëse e bën, ai nuk do të jetë thjesht president. Ai do të jetë një gjeneral i imazhit.

Makis Seriatos_Newsit

@NewsIn.Al