nga ADI NOVA FILOLOG.
Studimet kanë treguar se një bebe e mëson gjuhën e nënës përpara se të lindë . Aty në barkun e nënës zëri i saj është tingulli kryesor që i eklipson të gjithë tingujt , është kolona zanore që hedh themelin e mendimit . Kur fëmija lind dhe vijon e rritet memoria e tij është e ngarkuar me këtë element dhe truri i tij është i pajisur me aftësinë e jashtëzakonshme të bëjë dallimin midis 800 tingujve ose nuancave të gjuhëve të ndryshme . Kjo do të thotë se ai depoziton aftësinë të flasë gjuhën e ambientit ku rritet duke e bërë atë praktikisht specialist në gjuhën e prindërve pavarësisht se aftësia folëse zhvillohet më vonë . Një fëmije dikush i flet vazhdimisht një gjuhë dhe ai i rregjistron nuancat e saj e më pas e flet si vendas . Kam ndeshur familje me prindër nga dy vende të ndryshme dhe fëmija fliste italisht (gjuha e nënës ) greqisht ( e babait ) dhe frëngjisht ( e vendit, Zvicra). Fëmija ishte 5 vjeç .
Shpesh kjo aftësi e fëmijëve të mësojnë dy gjuhë njëkohësisht nënvlerësohet nga prindërit shqiptarë dhe ata me mëndjelehtësi bijen në gabimin të evitojnë t’u flasin fëmijve në gjuhën amtare me arsyetimin e cekët se duhet të mësojnë mirë gjuhën e vendit e ajo amtare nuk u nevojitet duke i privuar kështu fëmijët e tyre nga ajo ngrohtësi që vetëm prindi mund të transmetojë tek fëmija nëpërmjet atyre nuancave , vibracioneve e tingujve që i ka dëgjuar e ndjerë që në bark . Duke i mësuar gjuhën amtare fëmijës që lind ose rritet jashtë vendit jo vetëm që nuk e sforcon atë por përkundrazi , plotëson një nevojë fiziologjike e të natyrshme të tij . Është e vërtetë se fëmija duhet të ndjehet si pjesë e një shoqërie dhe të flasë mirë gjuhën e vendit por për të formuar individualitetin e tij fëmijës i duhet gjuha e nënës , ata tinguj pra , ato vibracione që ka ndjerë në barkun e saj , ato nuanca nëpërmjet të cilave ajo i ka transmetuar ditë e natë dashurinë e saj të pamatë . Në shkollë fëmija nuk mësohet SI të mendojë por ÇFARË të mendojë , vetëm ato vibracione ,ata tinguj e ajo ngrohtësi e përcjellë nëpërmjet dashurisë së nënës i japin atij forcën për të formuar mendimin , të arsyetojë në mënyrën e duhur apo të krijojë.
