Në moshën 40-vjeçare, Franz Kafka – burri që nuk u martua kurrë dhe nuk pati fëmijë – bëri një nga gjestet më të bukura dhe më të thella të jetës së tij.
Një ditë, teksa po ecte në një park në Berlin, pa një vajzë të vogël që qante me dëshpërim sepse kishte humbur kukullën e saj të dashur.
Dhimbja e saj e preku thellë Kafkën. Në vend që të largohej, ai u afrua dhe u përpoq ta ndihmonte për ta gjetur kukullën. Kur nuk ia doli, i bëri një premtim:
“Eja nesër dhe do ta kërkojmë së bashku.”
Të nesërmen, sërish, asnjë shenjë e kukullës. Por Kafka, me ndjeshmërinë e tij të jashtëzakonshme, gjeti një mënyrë për ta ngushëlluar:
I dorëzoi vajzës një letër “të shkruar” nga kukulla, ku thuhej:
“Mos qaj. Unë jam nisur për të eksploruar botën. Do të të shkruaj për aventurat e mia.”
Që nga ajo ditë, nisi një korrespondencë imagjinare e mrekullueshme. Çdo ditë, Kafka i sillte një letër të re, duke rrëfyer për udhëtimet e kukullës: vende të largëta, miq të veçantë dhe mësime jete. Vajza e vogël i priste me padurim këto letra, dhe dhimbja për humbjen u kthye në një pritje të gëzueshme.
Pas një kohe, Kafka i dha asaj një kukull të re, duke i thënë se më në fund ishte kthyer nga udhëtimet.
Vajza e shikoi dhe tha:
“Por nuk duket si kukulla ime.”
Kafka i dorëzoi edhe një letër tjetër, ku kukulla shkruante:
“Udhëtimet e mia më kanë ndryshuar shumë.”
Vajza e përqafoi kukullën dhe u kthye në shtëpi, e qetësuar dhe e lumtur.
Por historia nuk mbaron këtu.
Vite më vonë, tashmë e rritur, ajo gjeti një letër të fshehur brenda kukullës. Ishte nënshkruar nga Kafka dhe thoshte:
“Gjithçka që do, ndoshta do ta humbasësh, por në fund dashuria do të kthehet në një formë tjetër.”
Ky gjest i vogël, i lindur nga dhembshuria dhe empatia e thellë e një njeriu që e dinte si të ngushëllonte, na kujton se dashuria është një forcë që nuk shuhet. Ajo mund të ndryshojë formë, por jo thelb.
Kafka nuk ishte vetëm një shkrimtar i madh. Ai ishte një njeri i madh.
@NewsIn.Al
