Kujdesi nuk është një imazh. Është një qëndrim jete…
Kujdesi nuk mund të mësohet. Ose e ke, ose pretendon ta kesh.
Në fund të fundit, po. Kujdesi është si talenti. Nëse ekziston, nuk mund të fshihet. Dhe nëse nuk ekziston, pavarësisht sa e shtyn, nuk duket.Dhe mos u bëni qesharakë. Bota është plot me njerëz “gjoja” që pretendojnë të kujdesen. Ata që dërgojnë mesazhe klishe dhe premtojnë prani që nuk vijnë kurrë. Ata që dinë ta pëlqejnë foton tuaj, por janë të padukshëm kur ju dridheni nga frika ose dhembni nga dhimbja.
Kujdesi nuk është një imazh. Është një qëndrim jete. Është ai “Unë erdha” pa ju thirrur. Është ai kujtesë mujore se unë ekzistoj për ju, pa pasur nevojë ta kërkoni. Është një veprim, jo një deklaratë.
Mos humbni kohë me njerëz që duan duartrokitje për çdo “mirëmëngjes”.
Kujdesi nuk është një punë e përditshme. Është një akt spontan i shpirtit.
Nëse ke nevojë të të kujtojnë, kjo nuk është kujdes. Është një detyrim.
Dhe nëse duhet ta kërkosh, kjo është nuk kujdes. Është hipokrizi.
Do ta shohësh nga gjestet e vogla.
Nga “Mendova për ty”. Nga “Jam këtu” kur nuk kishe forcë as të murmërisje “më ndihmo”.
Nga mesazhi në orën 3 të mëngjesit, jo për të të pyetur si je, por për të të thënë: “Jam këtu, nëse ke nevojë për mua”.
Mos bie në grackën e të gjeturit justifikime për njerëz që nuk janë kujdesur kurrë vërtet për ty.
Kujdesi i vërtetë nuk është një gjest, është një domosdoshmëri karmike.
Ai që kujdeset për ty nuk të ngatërron. Ai nuk të detyron ta interpretosh atë.
Është i pranishëm. I qëndrueshëm. I qetë. Dhe i vërtetë.
Dhe kjo… nuk mund të luhet. Nuk mund të kopjohet. Nuk mund të mësohet.
E ke. Ose nuk e ke.
Në Korçën tonë &i&
@NewsIn.Al
