🇦🇱Nga ditari I nje emigranteje…
KUR BOSHLLẼKU BĒHET DHUNĒ!
Tragjedia e lashtë lindi kur njeriu kuptoi diçka shumë të rëndësishme: ka veprime që nuk ndreqen. Ka kufij që nuk mund t’i kalosh. Dhe ekziston vdekja.
Sot, përkundrazi, jetojmë në një shoqëri që shpesh na bën të besojmë se gjithçka ndreqet, gjithçka harrohet, gjithçka mund të fshihet nën qilim.
Dhe ndoshta për këtë arsye fëmijët rriten pa e kuptuar gjithmonë vlerën e jetës.
Kufijtē janë të domosdoshëm në jetën e një fëmije.
I kujtojnë se nuk është i gjithëfuqishëm. Se ka pasoja. Se ekziston një kufi që nuk mund ta kalojmë.
E megjithatë, edhe një herë, një përleshje e dhunshme mes të tẽ miturve dhe te moshẽs madhore çon në vdekjen tragjike të njẽ tẽ riu , tē njẽ vajze tē njē nẽne, tẽ njẽ babe!
Dhe përsëri të gjithë pyesim:
Pse?
Kërkojmë motivin, sikur patjetër duhet të ekzistojë një shpjegim.
Por ndoshta pyetja e vërtetë fshihet shumë më larg.
Çfarë ndodh me një fëmijë, me familjen, me shkollën dhe me shoqërinë, që jeta e një njeriu tjetër të mos i duket më e shenjtë?
Ndoshta disa fëmijë rriten pa mjaftueshëm kuptim, ëndrra dhe qëllime.
Rriten brenda një boshllëku të madh.
Dhe kur brenda teje ka vetëm boshllëk, ndonjëherë dhuna bëhet një mënyrë për të ndier se ekziston.
Që të të vënë re.
Që të të kenë frikë.
Që të të shohin.
Kjo, në asnjë mënyrë, nuk e justifikon dhunën.
Por ndoshta na ndihmon të kuptojmë se problemi nuk fillon në momentin kur ngrihet dora.
Ai ka filluar shumë më herët.
Prandaj ndoshta duhet të ndalojmë së pyeturi vetëm:
«Pse vrau?»
Dhe të fillojmë të pyesim:
«Çfarë ndodhi në jetën e këtij fëmije që vdekja të mos i dukej më e paimagjinueshme?»
Çfarë ndodhi me familjet tona?
Çfarë ndodhi me arsimin tonë?
Çfarë ndodhi me shoqërinë tonë?
Dikur vdekja ishte kufiri absolut.
Sot rrezikon të bëhet thjesht një lajm tjetër.
Dhe kjo është ndoshta më e frikshmja nga të gjitha.
Sepse kur pushojmë së ndier se vdekja është diçka tronditëse, rrezikojmë të harrojmë edhe vlerën e jetës.
Boshllëku nuk lind brenda një dite.
Dhe jeta nuk humbet vetëm në çastin e vdekjes.
Ndonjëherë ajo fillon të humbasë shumë më herët.
🇬🇷Από ημερολόγιο τής μιας μετανάστριας!Όταν το κενό γίνεται βία
ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΚΕΝΟ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΣΕ ΒΙΑ!!
“Δεν γράφω την ζωή μου μόνο για να θυμούνται τι έζησα.
Γράφω για να γνωρίσουν πια ήμουν και πώς έβλεπα την ζωή”
Η αρχαία τραγωδία γεννήθηκε όταν ο άνθρωπος κατάλαβε κάτι πολύ σημαντικό: υπάρχουν πράξεις που δεν διορθώνονται. Υπάρχουν όρια που δεν μπορείς να ξεπεράσεις. Και υπάρχει ο θάνατος.
Σήμερα, αντίθετα, ζούμε σε μια κοινωνία που πολλές φορές μας κάνει να πιστεύουμε ότι όλα διορθώνονται, όλα ξεχνιούνται, όλα μπορούν να κρυφτούν κάτω από το χαλί.
Και ίσως γι’ αυτό τα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς να καταλαβαίνουν πάντα την αξία της
Τα όρια είναι απαραίτητα στη ζωή ενός παιδιού. Του θυμίζουν ότι δεν είναι παντοδύναμο. Ότι υπάρχουν συνέπειες. Ότι υπάρχει ένα όριο που δεν μπορούμε να περάσουμε.
Κι όμως, για ακόμη μία φορά, ένας βίαιος καβγάς ανηλίκων οδήγησε στον τραγικό θάνατο ενός νεαρού , μιας νεαρής γυναίκας, μιας μητέρας, ενός πατέρα.
Και πάλι όλοι ρωτάμε:
Γιατί;
Ψάχνουμε το κίνητρο, σαν να πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει μια εξήγηση.
Όμως ίσως το πραγματικό ερώτημα βρίσκεται πολύ πιο πίσω.
Τι συμβαίνει σε ένα παιδί, στην οικογένεια, στο σχολείο και στην κοινωνία, ώστε η ζωή ενός άλλου ανθρώπου να μην του φαίνεται πλέον ιερή;
Ίσως κάποια παιδιά δεν μεγαλώνουν με αρκετό νόημα, όνειρα και στόχους.
Μεγαλώνουν μέσα σε ένα μεγάλο κενό.
Και όταν μέσα σου υπάρχει μόνο κενό, μερικές φορές η βία γίνεται ένας τρόπος να νιώσεις ότι υπάρχεις.
Να σε προσέξουν.
Να σε φοβηθούν.
Να σε δουν.
Αυτό δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση τη βία.
Αλλά ίσως μας βοηθά να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα δεν αρχίζει τη στιγμή που σηκώνεται το χέρι.
Έχει αρχίσει πολύ νωρίτερα.
Γι’ αυτό ίσως πρέπει να σταματήσουμε να ρωτάμε μόνο:
«Γιατί σκότωσε;»
Και να αρχίσουμε να ρωτάμε:
«Τι συνέβη στη ζωή αυτού του παιδιού ώστε ο θάνατος να μην του φαίνεται πλέον αδιανόητος;»
Τι συνέβη στις οικογένειές μας;
Τι συνέβη στην παιδεία μας;
Τι συνέβη στην κοινωνία μας;
Κάποτε ο θάνατος ήταν το απόλυτο όριο.
Σήμερα κινδυνεύει να γίνει απλώς μία ακόμη είδηση.
Και αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό απ’ όλα.
Γιατί όταν σταματήσουμε να νιώθουμε ότι ο θάνατος είναι κάτι συγκλονιστικό, κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε και την αξία της ζωής.
Το κενό δεν γεννιέται σε μία μέρα.
Και η ζωή δεν χάνεται μόνο τη στιγμή του θανάτου.
Μερικές φορές αρχίζει να χάνεται πολύ νωρίτερα.
#AnnaMariaDhamoPereaThessaloniki
@NewsIn.Al
