“Masakra e heronjve invalidë të Frontit Italo-Grek 
40-ës nga SS greke dhe nazistët”: Një nga krimet e para të organizuara nga Batalionet e Sigurisë, “SS greke”, së bashku me nazistët, ishte masakra e heronjve invalidë të 40-ës.
Sakrificat e heronjve invalidë të 40-ës në Frontin Italo – Grek dhe luftërat e tyre për rezistencë dhe mbijetesë (ata ishin braktisur plotësisht nga qeveritë dominuese dhe nuk kishin as ushqim as kujdes mjekësor) ngjallën urrejtjen e bashkëpunëtorëve të pushtuesve nazistë .
Shtypi shpifës i Athinës filloi një fushatë sistematike kundër invalidëve, duke i quajtur ata “pirës hashashi”, “shantazhues”, “aventurierë” etj. Kur Rallis krijoi Batalionet e Sigurisë, heronjtë invalidë të viteve 1940 ishin ndër objektivat e tij të parë. Disa ditë pas një proteste nga një komitet i personave me aftësi të kufizuara, Rallis i kishte quajtur ata “anarkist fluturakë” dhe Gonatasi “liberal” u kishte thënë atyre “ne do t’ju shfarosim të gjithëve sepse jeni nga EAM-itë”.
Më 26 nëntor 1943, pak pas themelimit të Batalioneve të Sigurisë, u arrestuan krerët e organizatave të invalidëve, Gonatas dhe Tzamouranis. Gonatas ishte president i Shoqatës së Invalidëve dhe Tzamouranis ishte sekretar i saj. Të dy ishin heronj të viteve 1940, invalidë të betejave. I pari kishte paralizë të përgjithshme. I dyti kishte të dyja këmbët e amputuara.
Së bashku me 17 luftëtarë të tjerë dhe me një urdhër të nënshkruar nga nazisti V. Simanas si “Komandant Suprem i Batalioneve të Sigurisë dhe Policisë së Greqisë”, ata çohen të nesërmen në skuadrën e pushkatimit. Skuadra është “greke” për herë të parë.
Përpara skuadrës, të vdekurit e ardhshëm fillojnë të këndojnë himnin kombëtar. Menjëherë, vrasësit fillojnë t’i mallkojnë ata në mënyrë vulgare. Meqenëse heronjtë invalidë të frontit Italo – Grek nuk mund të qëndrojnë në skuadër, ata i vendosin në karrige. Megjithatë, as atje nuk mund të qëndrojnë (njëri është i paralizuar, tjetri nuk ka këmbë). Pastaj, anëtarët e batalionit të sigurisë heqin rripat, ua lidhin trupat në karrige dhe qëllojnë.
Disa ditë më vonë, natën e 29-30 nëntorit, komandantët e batalionit, nën udhëheqjen e Gestapos dhe kryegestapos Von Stroup (kasapi i getos së Varshavës), rrethuan 19 spitale me heronj invalidë të Frontit Italo Grek.
Egërsia e tyre i kaloi të gjitha kufijtë. Ata zvarritën njerëz invalidë me këmbë të prera derisa u nxor gjak. Nuk i lanë infermierët të ndihmonin. Ata kapën gjymtyrë artificiale, i thyen dhe i rrahën me to. Kamionët mbushnin dhe zbraznin “ngarkesa” në kampin Haxhikosta-Haidari.
Të nesërmen, ELAS lëshoi një deklaratë në lidhje me krimin: “..Tsoliadhët e Rallit i rrahën vrastarë ata që lanë këmbë dhe krahë në front për lirinë e popullit – invalidët heroikë. I gjithë populli u bashkua për shpëtimin e invalidëve. Vdekje tsoliadëve vrasës”.
Kështu vepruan “nacionalistët”, pasardhësit politikë të të cilëve (ose ata që i pastrojnë) kanë guximin të flasin për… epopenë e viteve 40 me patriotizëm dhe gënjeshtra, me heronjtë e sakatuar të Frontit Italo Grek të vitit 1940.
Burimet: “Dosilogët, gjyqet-parodi”, N. Karkanis, Synkhroni Epochi, “Pogromi kundër invalidëve të luftës”, Rizospastis.
