“Më vonë” bëhet “shumë vonë”.
– Flasim më vonë.
– Do të të telefonoj më vonë.
– Shihemi me vone.
– Do të ecim më vonë.
-Do te ta them me vone.
Ne lëmë gjithçka për më vonë, por harrojmë se “më vonë” nuk na përket neve.
Më vonë, të dashurit tanë nuk janë më me ne.
Më vonë, ne nuk i dëgjojmë dhe nuk i shohim.
Më vonë, ato janë vetëm kujtime.
Më vonë, dita bëhet natë, forca bëhet e pafuqishme,
buzëqeshja bëhet një grimasë dhe jeta bëhet vdekje.
“Më vonë” bëhet “shumë vonë”.
Keta Papa_ Athinë
@NewsIn.Al
