Mësimi më i vështirë me të cilin jam përballur si i rritur është nevoja e pandërprerë për të mbijetuar, pavarësisht se sa i thyer ndihem brenda.
Nuk ka rëndësi nëse zemra ime po dhemb, nëse po vajtoj për humbjen e dikujt që dua, apo nëse jam shumë i lodhur edhe për t’u ngritur nga shtrati.
Jeta nuk pret që unë të marr frymë.
Vazhdon të ecë përpara, indiferent ndaj dhimbjes sime, dhe mua nuk më mbetet zgjidhje tjetër veçse të shtyj, edhe kur çdo pjesë e imja ulëret për një moment pushimi.
Por ajo që është edhe më e vështirë është të kuptosh se askush nuk të përgatit vërtet për këtë. Ne rritemi duke besuar në rehatinë e përfundimeve të lumtura, vetëm për t’u përmbushur me realitetin e ashpër që mbijetesa shpesh do të thotë të pretendosh se je mirë kur nuk je.
Dhe ndoshta kjo është pjesa më e vështirë – jo thjesht të mbijetosh, por të bësh kaq qetësisht, pa lënë peshën e saj të tregojë. Megjithatë, përmes të gjithave, ne gjejmë forcë që kurrë nuk e dinim se e kishim, sepse pavarësisht rëndësisë, ne vazhdojmë të lëvizim.
Ana Qyteti_ Në Korçën tonë
@NewsIn.Al
