Në momentet tona më të errëta, nuk na duhen zgjidhje apo këshilla. Ne thjesht lakmojmë ngrohtësinë e lidhjes njerëzore.
Një prekje e butë, një prani e heshtur – këto janë :spirancat” që na mbërthejnë kur stuhitë e jetës tërbohen.
Mos u mundo të më rregullosh. Mos e mbaj barrën time ose mos i largo hijet e mia. Në vend të kësaj, bëhu dora e qëndrueshme që mund të mbaj ndërsa lundroj peizazhin tim të brendshëm. Ulu me mua në qetësi, duke dëshmuar luftën time pa u përpjekur ta ndryshoj atë.
Dhimbja ime është e imja për të ndjerë, betejat e mia për të luftuar. Por prania jote më kujton se nuk jam vetëm në këtë botë të gjerë, ndonjëherë të tmerrshme. Pëshpërit se jam i denjë për dashuri, madje edhe në thyerjen time…shoqkë!
Pra, kur nata të duket e pafund dhe unë të humbas rrugën, a do të jesh ti thjesht atje? Jo si shpëtimtar, por si shoqërues. Mbaje dorën time derisa të thyhet agimi dhe unë të gjej përsëri fuqinë time.
Mbështetja e heshtur është dhurata më e madhe që mund të afroni…
Është dashuria që më ndihmon të kujtoj se kush jam, edhe kur e kam harruar…
*D.J_Korçë*
@NewsIn.Al
