Në moshën 12-vjeçare i vodhën fëmijërinë.
Babanë e tij futën në burgun e borxhllinjve.
Dhe i riu Charles Dickens u dërgua për të punuar në një fabrikë të zymtë lustrimi këpucësh afër Thames {lumë në Londër}.
Puna e tij?
Ngjitja e etiketave në tenxhere me nxirje për orë të tëra.
Fabrika ishte e zymtë.
Puna ishte rraskapitëse.
Paga mezi mjaftonte për të mbijetuar.
Për një fëmijë të zgjuar dhe me imagjinatë, ishte dërrmuese e shpirtit.
Ai u ndje i braktisur.
I padukshmëm.
Dhe kjo dhimbje do të qëndronte me të përgjithmonë.
Por nga ajo dhimbje lindi diçka e jashtëzakonshme.
Ajo mbolli farat e ndjeshmërisë së thellë për të varfërit, të harruarit, për njerzit pa zë.
Ai ndezi një zjarr ambicie që nuk pushoi flakën.
Dhe ai u bë zemra rrahëse e disa prej romaneve më të mëdha të shkruara ndonjëherë:
Oliver Twist, David Copperfield, Little Dorrit, të gjithë duke mbajtur jehonë të atij djali të errët dhe të thyer në fabrikë.
Më në fund, babai i tij u lirua nga burgu. Charles u kthye në shkollë.
Por plagët mbetën.
Dhe në shumë mënyra, ato nxitën shkëlqimin e tij.
Ai e ktheu traumën në histori të përjetshme.
Duke vuajtur nga ndryshimet shoqërore.
Dhe heshtja në një zë që ende u flet miliona njerëzve.
Madhështia e vërtetë nuk vjen nga rehatia, ajo vjen nga mënyra se si ngrihesh pas rënies.
Charles Dickens u ngrit dhe i dha botës letërsi që ende trazon shpirtin.
Piro Dhame& Në Korçën tonë
@NewsIn.Al
