Nëse nuk bëhen përpjekje të mëdha diplomatike, logjika e operacioneve ushtarake do të shpaloset dhe drama do të vazhdojë.

Jemi mësuar ta shohim luftën në thelb si një përpjekje për t’i shërbyer qëllimeve politike, ku operacionet e luftës ndonjëherë veprojnë më shumë si mesazhe politike apo edhe si simbolikë.

Vetëm ndonjëherë lufta nuk është thjesht një zëvendësim i politikës, ajo ka logjikën e saj të pamëshirshme për të trajtuar çështje që nuk janë zgjidhur në tryezën e bisedimeve.

Kjo po ndodh aktualisht në Ukrainë.

Logjika e ashpër e biznesit rus

Për të kuptuar saktësisht se çfarë po ndodh me kompanitë ruse, duhet të kujtojmë arsyet që çuan në këtë konflikt. Këto kishin të bënin edhe me dy çështje.

Njëra kishte të bënte me Donbasin dhe të ashtuquajturat “demokraci popullore”. Aty nuk duhet harruar se në thelb kishte një lloj lufte civile dhe nuk ishte vetëm një ndërhyrje ruse. Domethënë, pati një përplasje të vërtetë të një pjese të konsiderueshme të rusishtfolësve me shtetin ukrainas si dhe me grupet nacionaliste paraushtarake (të cilët më vonë iu bashkuan forcave të armatosura të Ukrainës në Rusi pa humbur karakterin e tyre nacionalist), një përplasje me mijëra viktima që kanë mbetur. aktive. 2014.

Tjetra ishte nëse Ukraina do t’i bashkohej planifikimit më të gjerë të mbrojtjes perëndimore. Siç është parë që nga viti 2014, Rusia e sheh çdo hap në këtë drejtim si një përshkallëzim të presionit ushtarak ndaj saj nga perëndimi dhe dëshiron të sigurojë neutralitetin e Ukrainës.

Operacionet ushtarake që po kryhen sot korrespondojnë me kombinimin e këtyre dy prioriteteve.

Me fjalë të tjera, sot forcat ushtarake ruse po përpiqen njëkohësisht të sigurojnë territoret e “demokracive popullore”, në të gjithë zonën e tyre, që është përtej “vijës së kontaktit” që ishte krijuar, të anulojnë infrastrukturën ushtarake të Ukrainës dhe të të sigurojë një “ndryshim regjimi” në Kiev që garanton neutralitetin ukrainas dhe mosvendosjen e sistemeve të armëve të NATO-s.

Qëllimet vendosin skenën për një lloj biznesi specifik, që synon si kontrollin e zonave ashtu edhe qyteteve dhe ushtrimin e presionit politik. Këto operacione bazohen në alternimin e goditjeve në shkallë të gjerë të objektivave specifike, avancimit gradual të forcave dhe rrethimit të qyteteve, të kombinuara me hapjen e korridoreve humanitare për evakuimin e civilëve, korridoreve humanitare të cilat nga ana e tyre bëhen fushë konfrontimi (me Rusinë pala që fajëson ukrainasit se duan civilë brenda qyteteve të rrethuara për “mburoja njerëzore” dhe ukrainas të akuzojë rusët se minon daljen e civilëve).

Në rajonet lindore, ku edhe përqendrimi më i madh i grupeve nacionaliste ukrainase, konfliktet kanë gjurmën karakteristike të luftërave për të sqaruar “territorin kombëtar” në Evropë, pra konflikte të ashpra rreth qyteteve apo edhe fshatrave. Në qytetet që janë nën kontroll, si Kharkiv dhe Mariupol, rrethimet janë shumë më urgjente, ndërsa në Kiev gjërat priren të jenë më të presionuara dhe të përgatitura për përshkallëzimin e biznesit në të ardhmen. Dhe e gjithë kjo në lidhje me përpjekjet sistematike për të shkatërruar sa më shumë të jetë e mundur infrastrukturën e mbrojtjes së Ukrainës.

Është e qartë se Rusia në thelb po ecën me logjikën që në afat të mesëm do të sigurojë aspiratat e saj dhe Ukraina me shpresën se do të jetë në gjendje të ketë më shumë mbështetje ndërkombëtare për rezistencën e saj, kështu që së bashku me sanksionet dhe delegjitimimin ndërkombëtar, Rusia duhet të përballen me koston e konfliktit të zgjatur dhe të detyrohen të palosen.

Vetëm siç ndodh gjithmonë në rastet kur armët përpiqen të zgjidhin probleme që diplomacia nuk mund t’i zgjidhë, brutaliteti mbizotëron dhe viktimat e mëdha janë civlët.

Pse nuk kthehet diplomacia?

Pyetja është pse diplomacia dhe përpjekja për t’i dhënë fund brutalitetit të luftës nuk kthehen.

Natyrisht një përgjigje është se e gjithë kjo ka të bëjë me faktin se ka një agresion të njëanshëm që për sa kohë nuk ndalet nuk lë vend për lëvizje si sanksione apo përpjekje për të forcuar palën ukrainase.

Megjithatë, ai do të anashkalonte faktin se ka vërtet çështje që mund të diskutoheshin dhe zgjidheshin përpara se të përdoreshin armët. Këto përfshinin çështje të sigurisë kolektive në Evropë dhe punët e brendshme të vetë Ukrainës.

Atje, megjithatë, situata u përcaktua nga fakti se Perëndimi dhe Rusia kishin qenë në një trajektore konkurrence dhe konflikti për disa kohë. Mbi të gjitha, megjithatë, Perëndimi besonte se Rusia ishte një forcë agresive që duhet të detyrohej të kthente kursin e saj dhe se gjithsesi, nëse do të pranoheshin kushtet e saj, ajo do të bëhej edhe më agresive. Në mënyrë margjinale, mund të thuhet se sot Perëndimi duket se po investon në humbjen e Rusisë. Por “mundja e Rusisë” për momentin do të nënkuptonte, përveç sanksioneve (përshkallëzim me embargon energjetike të SHBA-së ndaj Rusisë), detyrimin e Rusisë të ndalonte operacionin dhe të largohej pa arritur asnjë nga qëllimet e saj.

Vetëm ky ngurrim për të pasur një rrugë diplomatike thjesht e shtyn Rusinë edhe më tej në logjikën e luftës. Dhe kjo nënkupton si përpjekjen e Rusisë për të siguruar “sovranitetin” e të ashtuquajturave “demokraci popullore” me forcë, dhe përpjekjen e saj për ta shtyrë qeverinë ukrainase në kapitullim nën rrethim. Dhe në masën që Rusia ndihet gjithsesi e “demonizuar” në nivelin e “sferës publike” perëndimore, kostot e legjitimimit të vazhdimit të biznesit konsiderohen të kompensohen vetëm nga përfundimi i tyre me sukses. me viktimat e tyre, kryesisht civilë

Dramë pa fund?

Nuk është rastësi që ka ende përpjekje nga qarqe të ndryshme për të rivendosur një rrugë diplomatike. Nga këmbëngulja e Macron për të folur me Putinin, tek iniciativat e Izraelit apo edhe të Turqisë, madje edhe gjuha e kujdesshme që Pekini ka përdorur së fundmi (përfshirë telekonferencat e Macron, Solz dhe Xi Jinping), shenjat janë të shumta. Edhe ngurrimi i sanksioneve të mëtejshme nga ana e disa vendeve evropiane reflekton jo vetëm koston që do të shkaktonin për veten e tyre, por edhe përpjekjen për të mos përshkallëzuar më tej konfliktin.

E gjithë kjo reflekton ndërgjegjësimin se në një moment vetë vazhdimi i konfliktit është destabilizues në një mënyrë më të gjerë dhe kërcënon të çojë të gjithë planetin në një kurs përplasjeje që prodhon kosto të larta dhe jo vetëm ekonomike.

Deklaratat e Zhelenskit se ai dëshiron të diskutojë me Rusinë në mënyrë indirekte por edhe qartë për çështjet që lidhen me Krimenë dhe “demokracitë popullore” nuk janë të rastësishme, gjë që mund të tregojë një ndërgjegjësim se ato ekzistojnë në rezistencën ukrainase.

Por përvoja e konflikteve të tilla tregon se nuk është kurrë e lehtë të ktheheni në diplomaci, kur operacionet ushtarake kanë nisur me logjikën e tyre të pamëshirshme. *(Panajotis Sotiris)*

@NewsIn.Al