Pak humor, nga koha e ushtrisë… “ndodhin, pa rrëfehen”…

Ushtar Selimi ishte i dobet, i pafuqishem, te gjithe ushtaret e tjere e tallnin edhe ofendonin dhe gjithmone e caktonin poste kuzhine (ndihmes kushinjer) qe te qeronte patatet. Pas rreth 1 viti e mori vesh komisari qe e tallnin dhe beri nje mbledhje me te gjithe ushtaret e kompanise. Pak me bindje, pak me presion, i detyroi te gjithe ushtaret ti kerkonin falje Selimit dhe te zotoheshin se nuk do ta tallnin me. Ne fund fare i thote Selimit qe te fliste dicka. Ngrihet Selimi dhe thote – “Edhe une zotohem se nuk do ta bej me shurren tek kazani i cajit”