Të dua
Si nuk e kuptova jo ,jo se di,
ishte serenatë a ishte sinfoni,
ndofta e vertete,a mbase magji,
kur theshe të dua,ti je perëndi.
Ishte bubullime,ishte ditë me shi,
lotët fshija faqes,mos shihte njeri,
me kujtoheshin fjalët,të dua pa kufi,
as një nga kjo botë,sdo më ndajë nga ti.
Fjalëve të bukura sa desha tju besoja,
ti merja të verteta apo ti mohoja,
do jetojmë të lumtur deri në pleqëri,
dhe yjet lart në qiell të kenë zili.
Mos u bej merak o lulja me erë,
do të mbaj me vete ,dimeër edhe verë,
sa shumë të dua pas teje verbuar,
moj e mira ime,vetull hëne shkruar.
Buqe Agolli Korçe
