Edhe sot, si mot…edhe nesër si sot do të jetë..
Ne nuk mund t’i duam të gjithë njerëzit .. ne mund të ndjejmë dashuri ndaj njerëzimit dhe kjo ndjenjë mund të manifestohet si një dashuri e vërtetë ndaj një numri personash, por kjo mbetet gjithnjë mundesia e vetme.
Të tejkalosh kufijte e energjise vetjake do të thote të japesh më tepër se sa mundesh…do të thotë të kalosh atë pikë të caktuar, pas së cilës tendencat që të duam të tjerët , bëhen të gënjeshtra …aq të gënjeshtra sa “vrasin” dhe dëshirën për t’i ndihmuar ata… Të mundohesh të duash dikë që nuk dëshiron të ngrihet shpirtërisht , do të thote humbje kohe…njesoj , sikur të hedhësh farë në një tokë shterpë …
Shikoni kohën ku jetojmë, pandemine, krizën ekonomike e njerëzore., kastën politike që për 30 vjet nuk la gjë pa i vjedhur dhe rrjepur këtij populli, kokëulur dhe të nënshtruar , mikpritës dhe shumë, po shumë të sjellshëm… 25 prilli po afron dhe zemra për atë ditë “punon”… del nga vendi dhe nuk lë derë pa trokitur, pa lypur votën, votën që do lumturoje popullin dhe do sjellë begatinë. O turp… ku të ta gjej fytyrën? A ke, apo si turp që je ke vetëm trup? Po të mos kishe fytyrë nuk do ishe kudo, shaluar mbi “kalë “…
Ata e njohin njëri tjetrin… i keni dëgjuar sa hapur i etiketojnë. Një njeriu normal po ti thuash çerekun e atyre ofendimeve të “shqyen”… i thotë burgut HAPU! Këta joooo… qeshin me talljet dhe ofendimet e tyre…
Fatkeqësisht gabimet që bëhen para shume vitesh, vjen gjithmonë një moment dhe paguhen…po, paguhen…. Të gjithë ne i paguajmë . ..
Ndihmoni një lypes, një të pastrehe, një qen që endet rrugëve , ndihmoni këdo që ne sy do ti lexoni miresine, por kurrë mos u gënjeni nga një qenie plasteline në forme njeriu që të troket në derë si lypsar votë… .Largohuni, neveriteni dhe as pështymë mos i hidhni…me besoni, edhe pështyma është luks për këtë racë bastarde!!!
# Ilir Jano
