🇦🇱
Nga ditari i një emigranteje!
1 Korrik – Kur koha na shikon në sy !!
Muajt nuk trokasin në derë.
Ata hyjnë në jetën tonë në heshtje, si drita e mëngjesit që mbush ngadalë dhomën, pa kërkuar leje, pa bërë zhurmë. Edhe Korriku erdhi kështu; i qetë, i ngrohtë, me aromën e detit dhe premtimin e ditëve të gjata.
Por bashkë me dritën ai solli edhe një pyetje.
Një pyetje që nuk dëgjohet me veshë, por me ndërgjegje.
“Çfarë bëre me kohën që të besova?”
Gjashtë muaj mbetën pas. Disa ditë na buzëqeshën, disa na lodhën, disa na mësuan se jeta nuk është gjithmonë ajo që planifikojmë, por shpesh ajo që dimë të përballojmë.
Ndoshta nuk arritëm gjithçka që ëndërruam.
Ndoshta humbëm njerëz, mundësi, apo copëza nga vetja.
Por nëse nuk humbëm mirësinë, atëherë nuk kemi humbur më të rëndësishmen.
Korriku nuk numëron sukseset.
Ai nuk pyet sa para fituam, sa vende vizituam apo sa ëndrra realizuam.
Ai pyet nëse mbetëm njerëz.
Nëse ditëm të falnim.
Nëse patëm kurajën të kërkonim falje.
Nëse thamë “të dua” pa pritur që të ishte vonë.
Nëse i zgjatëm dorën dikujt që kishte nevojë.
Në fund të fundit, jeta nuk mbahet mend për ditët që kaluan, por për dashurinë që mbollëm në to.
Koha nuk është armiku ynë.
Ajo është pasqyra jonë.
Na tregon jo sa vite kemi jetuar, por sa jetë kemi vendosur brenda viteve.
Prandaj, mirë se erdhe, Korrik.
Eja pa bujë, siç di ti.
Na mëso ta duam kohën pa e shpërdoruar, njerëzit pa i lënduar dhe jetën pa e shtyrë për nesër.
Sepse një ditë nuk do të kujtojmë sa muaj kaluan.
Do të kujtojmë sa zemra prekëm.
Dhe ndoshta, në fund të udhëtimit, kjo do të jetë e vetmja kohë që ka pasur vërtet vlerë.
MUAJ TË MBARË PËR TE GJITHE!
🇬🇷
Από ημερολόγιο τής μιας μετανάστριας!
1η Ιουλίου – Όταν ο χρόνος μάς κοιτάζει στα μάτια!!!
Οι μήνες δεν χτυπούν την πόρτα.
Μπαίνουν στη ζωή μας αθόρυβα, όπως το φως του πρωινού που γεμίζει σιγά σιγά ένα δωμάτιο, χωρίς να ζητήσει άδεια, χωρίς θόρυβο. Έτσι ήρθε κι ο Ιούλιος· ήρεμος, ζεστός, με το άρωμα της θάλασσας και την υπόσχεση των μεγάλων καλοκαιρινών ημερών.
Μαζί όμως με το φως έφερε και μια ερώτηση.
Μια ερώτηση που δεν ακούγεται με τα αυτιά, αλλά με τη συνείδηση.
«Τι έκανες με τον χρόνο που σου εμπιστεύτηκα;»
Έξι μήνες έμειναν πίσω. Κάποιες μέρες μάς χάρισαν χαμόγελα, άλλες μας κούρασαν και άλλες μας δίδαξαν πως η ζωή δεν είναι πάντα αυτό που σχεδιάζουμε, αλλά αυτό που μαθαίνουμε να αντέχουμε.
Ίσως να μην πετύχαμε όλα όσα ονειρευτήκαμε.
Ίσως να χάσαμε ανθρώπους, ευκαιρίες ή μικρά κομμάτια του εαυτού μας.
Αν όμως δεν χάσαμε την καλοσύνη μας, τότε δεν χάσαμε το πιο πολύτιμο.
Ο Ιούλιος δεν μετρά τις επιτυχίες.
Δεν ρωτά πόσα χρήματα αποκτήσαμε, πόσα μέρη επισκεφθήκαμε ή πόσα όνειρα πραγματοποιήσαμε.
Ρωτά αν μείναμε άνθρωποι.
Αν μάθαμε να συγχωρούμε.
Αν είχαμε το θάρρος να ζητήσουμε συγγνώμη.
Αν είπαμε «σ’ αγαπώ» πριν να είναι αργά.
Αν απλώσαμε το χέρι σε κάποιον που το είχε ανάγκη.
Στο τέλος, η ζωή δεν θυμάται τις μέρες που πέρασαν, αλλά την αγάπη που αφήσαμε μέσα τους.
Ο χρόνος δεν είναι ο εχθρός μας.
Είναι ο καθρέφτης μας.
Δεν μας δείχνει πόσα χρόνια ζήσαμε, αλλά πόση ζωή βάλαμε μέσα στα χρόνια μας.
Καλώς ήρθες, Ιούλιε.
Έλα αθόρυβα, όπως μόνο εσύ ξέρεις.
Μάθε μας να αγαπάμε τον χρόνο χωρίς να τον σπαταλάμε, τους ανθρώπους χωρίς να τους πληγώνουμε και τη ζωή χωρίς να την αναβάλλουμε για το αύριο.
Γιατί κάποτε δεν θα θυμόμαστε πόσοι μήνες πέρασαν.
Θα θυμόμαστε πόσες καρδιές αγγίξαμε.
Και ίσως, στο τέλος αυτού του ταξιδιού, αυτή να είναι η μόνη μορφή χρόνου που είχε πραγματικά αξία!!
ΚΑΛΌ ΜΉΝΑ ΓΙΑ ΌΛΟΥΣ !!
#ANNAMARIADHAMOPERAIATHESSALONIKI..
@NewsIn.Al
