Çdo vit, në ditë të tilla, një tjetër stoli hyn në jetën tonë…
Pema Krishtlindjeve.
Atëherë, në fëmijëri kur zbukurimi i pemës ishte një ritual për Vitin e Ri, mbaj mend se si vinim lodrat, dritat, topkat…ato më me peshë hynin në degët e ulëta që ishin më të mëdha.
Kështu në pemën time këtë vit, “u them” degëve të poshtme të varin ato që dhembin më shumë… Ju e dini…
Fjalët e mëdha, premtimet e pambajtura …
Duke shkuar lart do ta mbush me kafaze me ngjyra, me dyert e tyre të hapura…
Njerëzit nuk duhet të shpëtojnë kaq frikacakë…
I lirë të hyjë dhe të dalë, të këndojë ose të heshtë…
Duke u larguar, për t’i lënë vend të tjerëve…
Sa të ngjitem në lartësi, në degët më të vogla, them të var pritshmëritë e mia…
Nuk mbaj mend të kem kërkuar ndonjëherë gjëra të mëdha…
Të vegjlit më rritën, por të vegjlit që luftova, mbetën të tillë!
Me nyje të lirshme të zemrës sime do të var momente të vogla…
Me harqe të përpunuara do të zbukuroj gënjeshtrat e parëndësishme…
Le të zbukurohemi pak…
Në vend të pambukut në degë, do të shpërndaj ëndrra këmishash,
dhe pëshpërit fjalë të ëmbla…
Me të vërtetat aq transparente sa llambat e dritës, do të bëj shumë xhiro rreth tij, për të ndezur, duke i dhënë çdo gënjeshtre një dozë ekzistuese por utopike të së vërtetës…
Nga poshte them te vej te gjitha dhuratat qe mora …
Mësimet, mësimet, gëzimet dhe hidhërimet…
Por më shumë në momentet…
E ndara, e huazuara, e vërteta dhe fallco…
Të gjitha dëshirat…
Mirëseardhje dhe mirupafshim….
Ti po kërkon një yll…si një majë…
Pa maje, pa yje…
Vetëm një pikë lumturie!
A duhet të them:
Krishti ka lindur!
Lind shpresa…
Për disa është njësoj…
Dhe për të tjerët thjesht … një pemë!!!
Ana bazelli – Usa
@NewsIn.Al
