Ernest Hemingway dikur tha: Në momentet tona më të errëta, nuk na duhen zgjidhje apo këshilla. Ajo për të cilën kemi mall është thjesht lidhja njerëzore – një prani e qetë, një prekje e butë. Këto gjeste të vogla janë spirancat që na mbajnë të qëndrueshëm kur jeta ndihet si shumë.
Të lutem mos u përpiq të më rregullosh. Mos e merr dhimbjen time ose mos i largo hijet e mia. Thjesht ulu pranë meje ndërsa punoj përmes stuhive të mia të brendshme. Bëhu dora e qëndrueshme për të cilën mund të arrij ndërsa gjej rrugën time.
Dhimbja ime është e imja për të mbajtur, betejat e mia për t’u përballur Por prania jote më kujton se nuk jam vetëm në këtë botë të gjerë, ndonjëherë të frikshme. Është një kujtesë e qetë se unë jam i denjë për dashuri, edhe kur ndihem i thyer.
Pra, në ato orë të errëta kur të humbas rrugën, a do të jesh vetëm këtu? Jo si shpëtimtar, por si shoqërues. Më mbaj dorën derisa të vijë agimi, duke më ndihmuar të kujtoj forcën time.
Mbështetja juaj e heshtur është dhurata më e çmuar që mund të bëni. Është një dashuri që më ndihmon të kujtoj se kush jam, edhe kur harroj.
@NewsIn.Al
