Në çdo libër, ne “lexonim” dhe buzëqeshjen tënde…
Vjen një ditë që ndahesh nga njerëz shumë të veçantë, të cilët ndonëse nuk janë pjesë e familjes, lenë pas një dhimbje të madhe. E tillë , e veçantë ishte profesore Shpresa. Ne edhe në bangat e shkollës, ku presorja aq bukur na spjegonte letërsinë, na ushqente dashurinë për librin, e konsideronim shoqe, mike… buzëqeshja e saj bënte këdo për vete.
Ja çfarë shkruan profesore Zhuljeta Grabocka Çina, për Shpresa Tabakun:
Sa i dhimbshëm më erdhi ky lajm i kësaj mbasdite të hëne. Shpresa e dashur, ike në një kohë të trishtë, por bota njeh shumë pak njerëz si ty, me shpirt unik, të bukur e rebel.
Le pas mungesë të pa rikthyeshme. E përkthyer në tisin e kujtmeve të pafajsisë së viteve të gjimnazit e të fakultetit. Fati e deshi të ndanim mendim e përvojë pune edhe si kolege. Mësuesinë e ushtrove nëpër dekada me pasion dritërues, e gdhënde në memorjen e brezve që edukove, mësuesen e dashuruar përjetësisht me letërsinë, me korektësinë e ndjeshmërinë si rrallë kush për të bukurën.
Korçën e deshe aq shumë, por edhe ajo të fali po aq shumë dashuri e krenari, për ty, bijën e saj.
Mbete përherë me shpirt ti ri dhe të papërkulur!
I paharruar kujtimi yt, mikja ime e shtrenjtë Shpresa Tabaku!
#NewsIn. Al
