🇦🇱
Nga ditari I nje emigranteje!!
Për gjatë mbetjes së jetës!
Po i marr kujtimet e mia dhe po i hedh larg, atje ku deti nuk kthen më asgjë pas. Ka net kur mendoj se deti është i vetmi vend që di të ruajë heshtjen e njerëzve pa i gjykuar. I merr të gjitha: mallin, pendimet, fjalët që nuk u thanë kurrë dhe i fundos ngadalë në thellësinë e vet.
Ndoshta vjen një moshë kur njeriu lodhet duke mbajtur mbi supe gjithë jetën që nuk jetoi dot.
Atëherë fillon të zgjedhë vetëm disa kujtime për t’i mbajtur pranë, si sendet e pakta që merr një udhëtar para një rruge të gjatë.
Të tjerat i lë pas, jo nga harresa, por nga mëshira për shpirtin e vet.
Do të vazhdoj rrugën time me aq jetë sa më ka mbetur, me atë trastën e padukshme që e mbajmë të gjithë brenda vetes.
Në të nuk kam pasuri. Kam vetëm disa zëra, disa fytyra dhe ca çaste të vogla lumturie që koha nuk arriti t’i fshijë.
Një buzëmbrëmje pranë detit.
Një dorë që dikur më mbajti fort.
Një ëndërr që nuk u realizua kurrë, por që për vite me radhë më mbajti gjallë.
Sot nuk kam më zemërim për asgjë. As për ikjet, as për heshtjet, as për plagët që mbetën hapur.
Koha më mësoi se disa njerëz nuk janë shkruar për të qëndruar gjatë në jetën tonë.
Vijnë vetëm për të na ndryshuar rrugën dhe pastaj humbin si anijet në mjegull.
Dhe megjithatë, ka kujtime që nuk vdesin.
Rrinë aty, të heshtura, si dritat e largëta të anijeve natën. Nuk të thërrasin më, por as nuk zhduken plotësisht.
Ndoshta kështu vazhdon jeta: duke ecur përpara me pak dhimbje, pak mall dhe me disa gjëra të bukura të fshehura thellë në shpirt, si dhurata që një kohë e largët pati mëshirën të na i falte.
🇬🇷
Από ημερολόγιο τής μιας μετανάστριας!!
…….
Στο υπόλοιπο της ζωής!!!!
……
Παίρνω τις αναμνήσεις μου και τις αφήνω μακριά, εκεί όπου η θάλασσα δεν επιστρέφει τίποτα πίσω. Υπάρχουν νύχτες που σκέφτομαι πως η θάλασσα είναι το μόνο μέρος που ξέρει να φυλά τη σιωπή των ανθρώπων χωρίς να τους κρίνει. Παίρνει τα πάντα: τη νοσταλγία, τις μεταμέλειες, τα λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ, και τα βυθίζει αργά μέσα στο βάθος της.
Ίσως έρχεται κάποτε μια ηλικία που ο άνθρωπος κουράζεται να κουβαλά πάνω του όλη τη ζωή που δεν πρόλαβε να ζήσει. Τότε αρχίζει να διαλέγει μόνο λίγες αναμνήσεις για να κρατήσει κοντά του, όπως τα λιγοστά πράγματα που παίρνει μαζί του ένας ταξιδιώτης πριν από έναν μακρύ δρόμο. Τις άλλες τις αφήνει πίσω, όχι από λησμονιά, αλλά από έλεος για την ίδια του την ψυχή.
Θα συνεχίσω τον δρόμο μου με όση ζωή απέμεινε ακόμη, με εκείνο το αόρατο σακούλι που όλοι κουβαλάμε μέσα μας. Εκεί δεν έχω πλούτη. Έχω μόνο μερικές φωνές, μερικά πρόσωπα και λίγες μικρές στιγμές ευτυχίας που ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει. Ένα δειλινό δίπλα στη θάλασσα. Ένα χέρι που κάποτε με κράτησε σφιχτά. Ένα όνειρο που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, αλλά για χρόνια με κράτησε ζωντανή.
Σήμερα δεν έχω πια θυμό για τίποτα. Ούτε για τις φυγές, ούτε για τις σιωπές, ούτε για τις πληγές που έμειναν ανοιχτές. Ο χρόνος μού έμαθε πως κάποιοι άνθρωποι δεν είναι γραφτό να μείνουν πολύ στη ζωή μας. Έρχονται μόνο για να αλλάξουν την πορεία μας και ύστερα χάνονται σαν καράβια μέσα στην ομίχλη.
Κι όμως, υπάρχουν αναμνήσεις που δεν πεθαίνουν. Μένουν εκεί, σιωπηλές, σαν τα μακρινά φώτα των πλοίων τη νύχτα. Δεν σε καλούν πια, αλλά ούτε και χάνονται εντελώς.
Ίσως έτσι συνεχίζεται η ζωή: προχωρώντας μπροστά με λίγη θλίψη, λίγη νοσταλγία και με μερικά όμορφα πράγματα κρυμμένα βαθιά στην ψυχή, σαν δώρα που κάποτε ένας μακρινός χρόνος είχε τη συμπόνια να μας χαρίσει.
#AnnaMariaDhamoPeraiaThessaloniki…
@NewsIn.Al
