Bardhësi!
E dua borën, dhimbjen time.
Sot me erdhi në Selanik,
Buzëqeshja afrohet pranë xhamit,
Ka frikë se botën po e shkrin.
Kështu si sot vetëm në Korçë,
Prej saj kam mbetur e hutuar,
Prandaj vrapoj në rrugë ta kap,
T’i them me ty jam dashuruar!
Takoj mbrekulline, me vello nuserie,
Në ditë më bore ëndërroja për to!
Të doja, nuk di sa më deshe,
Njëherë ishe bore, here tjetër jo!.
Rakela Zoga
