Derisa të takohemi përsëri…
Eci në këtë rrugë me dorën bosh,
Një zemër që dhemb, një shpirt pa njeri.
Secili hap një pëshpërimë, një refren i qetë,
Më mungon thellë, përmes gëzimit dhe dhimbjes.
Bota ndihet më e qetë, ditët shtrihen gjatë,
Mungesa jote hije në çdo këngë.
Yjet mbajnë zërin tënd; era mban emrin tënd,
Megjithatë asgjë nuk mund të ndihet njësoj.
Mbahem pas çasteve, dashurisë që njohëm,
E qeshura, ngrohtësia, esenca jote.
Secili kujtim një fener që më ndriçon rrugën,
Nëpër natën më të errët, në një ditë më të ndritshme.
Por oh, sa mall kam për ditën që do të takohemi,
Aty ku koha dhe hapësira nuk mund të mashtrojnë më.
Aty ku krahët do të mbajnë atë që dikur ishte ndarë,
Dhe dashuria do ta rregullojë këtë zemër të thyer.
Kështu deri atë ditë, zemra ime do të ketë mall,
Për vendin ku kthehen yjet dhe shpirti ynë.
Më mungon thellë, përmes gëzimit dhe dhimbjes,
Derisa të takohemi, edhe një herë.
Ann Marie
@NewsIn.Al
